Koty (z) Rezerwatu

Napoleon

2011-03-20T11:22:00.001+01:00

A raczej Napoleonka...

Udomowiny Mechatka

2010-12-14T16:12:00.002+01:00

Bo Pani dziś powiedziała, że ja Mechatek się udomowiłam sześć lat temu i jeszcze powiedziała, że z tego powodu będę mogła dziś i jutro długo siedzieć na jej kolanach i pomoże mi nawet odgonić z kolan Reszkę, ale tylko dziś, a jutro znowu mam sobie sama radzić. To ja sobie poradzę, bo ja Mechatek sobie ze wszystkim poradzę, nawet jak mi wszystkie zęby wypadną, co się tak naukowo nazywa, że się korzenie zresorbują, ponieważ nie potrzebuję zębów, tylko wdzięku. Pani mówi, że nie mam wdzięku tylko „wdzięk”, ale moim zdaniem to nie ma różnicy, skoro działa. I jeszcze pani powiedziała, że opowiemy wszystkim razem, jak to było tego dnia, najpierw Pani, a potem ja Mechatek, bo znamy różne kawałki tej historii i dlatego teraz mamy inne punkty widzenia, ale ja myślę, że to także dlatego, że Pani częściej siada na fotelu, a ja na drapaku.

I to się będzie nazywało relacja.

Relacja Pani:
To był zimowe popołudnie, siedziałam w domu, kiedy zadzwonił telefon od mojej przyjaciółki Róży. Róża dzwoniła z nietypową jak na siebie sprawą, a mianowicie poprzedniej nocy znalazła na swoim osiedlu małego kotka. A właściwie to kotek ją znalazł, bo pędził do niej jak torpeda strasznie miaucząc, kiedy zauważył ludzi. Wie, że ja lubię koty, więc może bym wzięła? Ona nie może kotka zatrzymać, bo ma dużego i nieco agresywnego psa. Zaskoczyła mnie zupełnie, odruchowo odmówiłam, bo to był trudny i kiepski czas w moim życiu, działo się tak wiele zmian, że nie chciałam sprowadzać do domu zwierzęcia. Ale Róża namawiała, żebym chociaż kotka obejrzała, albo pomogła znaleźć dla niego dom. Zakończyłam rozmowę, mówiąc, że się zastanowię, jak zazwyczaj się mówi, żeby kogoś zbyć.

Ale zaczęłam się zastanawiać. Przecież mam teraz tylko Reszkę. Sonia została z C., kiedy kilka miesięcy wcześniej się rozstaliśmy - podjęliśmy taką decyzję dla jej dobra, bo w tamtym okresie jeszcze wszystkiego i wszystkich się bała, a C. bała się najmniej i wreszcie byłaby dla kogoś jedyna, bo moja zawsze była bardziej Reszka. Więc miejsca nie brakuje. Trudna decyzja, bo wzięcie kota to wszak odpowiedzialność, a ja się czułam naprawdę źle, miałam wtedy paskudny nastrój na pograniczu deprechy. Pomyślałam, że może to nowe stworzenie wniesie do domu jakąś nową energię? Taki symboliczny nowy początek? Nowe mieszkanie, nowy kot, nowe życie...

Po dwóch godzinach rozważań zadzwoniłam do Róży, że przyjadę wieczorem kota obejrzeć, zobaczymy. Jedno zastrzeżenie: musi być dziewczynką, kocura nie wezmę. No i pojechałam. Małe, brzydkie, chude, krzywe, zapchlone, rozwrzeszczane kocię... Róża przekonuje, kotek wyje, ludzie patrzą (rzecz działa się w prowadzonym przez Różę pubie). Okazał się dziewczynką. No nie wiem... W sumie... No przecież jak ja tego czegoś nie wezmę to nikt nie zechce...

No dobra, zaczynamy to nowe życie :)

Relacja Mechatka:
Ja chciałam przypomnieć, że sama upolowałam sobie ludzi. Był mróz i śnieg i środek nocy i było mi bardzo zimno i wtedy zobaczyłam daleko daleko ludzi na ulicy i pomyślałam, że mnie uratują, więc popędziłam do nich, ale bardzo się bałam, że nie zdążę do nich dobiec, więc zaczęłam wołać iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!! i tak strasznie pędziłam, a jak dopędziłam, to wskoczyłam na tę panią, a ona powiedziała: „O rany, kotek, a już się bałam, co to za jakiś szczur dziwny leci i wyje” i chciała mnie odczepić od nogi, ale się nie dało, to zabrali mnie na noc do siebie, ale nie mogłam u nich zostać, bo mają wielkiego psa, ale to była koleżanka Eli i wpadła na pomysł, że może Ela mnie weźmie, bo ona ma koty, a przecież jeden kot więcej, jeden mniej… No i Ela powiedziała, że się zastanowi, i zastanawiała się całe dwie godziny, a potem tylko podała warunek, żebym była dziewczynką, i komisyjnie to sprawdzili i Ela powiedziała: „No, masz szczęście, nie masz jaj, więc będziesz miała dom”, i zabrała mnie do domu. Jakbym miała, to domu trzeba by szukać dalej, więc dobrze, że nie miałam.

I to było 6 lat temu, 15 grudnia, jak mnie Pani zabrała do domu, bo Pani ma to zapisane w kalendarzu.

Sonia

2010-12-12T22:06:00.004+01:00

... po prostu Sonia.

Mechatka powaliło

2010-12-08T13:26:00.005+01:00

Ty, widziałaś, co Mechatek wyprawia?

Wiesz co, pójdę to zobaczyć z bliska...

Mechatku... Powaliło cię?

Tak troszkę ;)

Czytać czy miziać?

2010-12-03T18:39:00.003+01:00

Oto jest pytanie...

Smutek Mechatka

2010-12-01T14:57:00.000+01:00

...z powodu tuby zajętej przez New...

Oto ja, New

2010-11-28T19:09:00.003+01:00

Pachnę!

2010-11-25T08:21:00.001+01:00

Terror domowy

2010-11-23T15:38:00.002+01:00

- A spróbuj mi się ruszyć, pańciu moja, moja...

Urodziny Niutki

2010-11-18T22:50:00.001+01:00

Pamiątkowe zdjęcia, jeszcze ze strony hodowcy Niutki (hm... hm... Levady of Nemo*Pl) ;)
Taka malutka nas zachwyciła, a dziś (18 listopada) ma już 2 lata.

Kłębuszek

2010-11-15T22:02:00.000+01:00

Reszka Pończoszanka

2010-11-08T12:22:00.001+01:00

Eksploracja

2010-11-07T15:00:00.002+01:00

Na tej półce trzymamy kocie jedzenie :)

Mech i fikus

2010-11-02T14:37:00.002+01:00

Plotkary

2010-10-30T01:12:00.003+02:00

Niutelek czwartkowy

2010-10-28T11:27:00.002+02:00

kliknij, aby powiększyć

Chichot Mechatka

2010-10-27T12:58:00.002+02:00

Teatr cieni

2010-10-24T15:11:00.003+02:00

Sonia kłóci się z New.

Romantyczna

2010-10-20T02:59:00.002+02:00

Nie podglądaj!

2010-10-19T02:46:00.003+02:00

Nie wolno?

2010-10-13T00:47:00.000+02:00

Tak, wiem, słyszałam, że nie wolno leżeć na stole.

Drapak Mechatka

2010-10-09T03:32:00.001+02:00

Niutelek środowy

2010-10-06T15:19:00.001+02:00

Niutelek środowy
kliknij, aby powiększyć

Prezentacja wdzięków

2010-10-05T15:15:00.000+02:00

Bliskie spotkanie trzeciego stopnia

2010-10-04T01:17:00.001+02:00

Bajka o bezpiecznym odprowadzeniu Soni do domu przez jej największą przyjaciółkę Mech w świecie najeżonym Reszkami i Niutami

2010-10-02T11:23:00.002+02:00

kliknij, aby powiększyć

Tylko dla dorosłych

2010-10-01T02:55:00.002+02:00

Przytulanie na zdrowie

2010-09-30T16:55:00.001+02:00

Pańcia chora...

2010-09-29T15:55:00.002+02:00

... stosować okłady z Reszki w dawkach 3x1.

Niutelek wtorkowy

2010-09-28T17:04:00.000+02:00

Niutelek* poniedziałkowy

2010-09-21T01:19:00.004+02:00

*cykliczny poradnik Niutki

kliknij na Niutelka, aby powiększyć

12 udomowiny Reszki

2010-09-14T13:54:00.004+02:00

14 września nie jest datą jej urodzin, bo nie znam jej ani ja ani pracownicy schroniska, z którego została zabrana. A ta kartka to jej rodowód :)

Rok temu było tak: Udomowiny

W domowym buszu

2010-09-09T11:30:00.004+02:00

Kocie zdumienie

2010-09-09T11:24:00.000+02:00

POTWÓR, POTWÓR!

2010-07-01T14:06:00.010+02:00

Moim zdaniem te wszystkie zachwyty nad moją łagodnością i opanowaniem są co najmniej niestosowne, ponieważ takie zachowanie jest w moim przypadku oczywiste i Ona powinna się już z tym oswoić. Ale najwyraźniej nie oswoiła się i wygląda na zaskoczoną za każdym razem, kiedy podczas zabawy, zabiegów higienicznych czy nawet czesania, którego nie znoszę, leżę spokojnie, czasami nawet mruczę (proponuję pominąć rozpaczliwe piski podczas nożyczkowego manicure, OK?), a w skrajnych sytuacjach po prostu się wyrywam, nie pozostawiając ran szarpanych na rękach.

Ona się tym zachwycaniem cieszy, mnie ono nie wadzi, więc pozwoliłam na to także ostatnio, kiedy w trakcie głaskania (akurat drzemałam wygodnie wygięta na fotelu) zaczęła nerwowo rozgarniać włoski na moim pyszczku między wibryssami, a następnie wrzeszczeć: POTWÓR! POTWÓR! On też przybiegł i oboje już krzyczeli: POTWÓR!, a Ona stwierdziła, że nie umie czegoś takiego wyciągnąć, boi się, nigdy żywego nie widziała (tylko na obrazkach) i niech On to ze mnie wyciągnie, bo miał kiedyś psy i im to robił, więc umie, POTWÓR! POTWÓR! On pogmerał w moich wibryssach, coś tam znalazł i pobiegł to wyrzucić, potem przytknął wacik z jakimś płynem, który nieładnie pachniał, ale nie na tyle, żeby odwracać głowę i wreszcie się uspokoili. Zmieniłam kierunek i kąt wygięcia ciała i drzemałam dalej.

Siedzieli potem długo, wzdychali i mówili o mnie, jakim jestem cudownym kotem, że nawet się nie zaniepokoiłam tym wszystkim. Wielokrotnie już wspominałam, że ludzie są dziwni, prawda? Zwłaszcza, że doszli do wniosku, że to Ona sama przyniosła na ubraniu tego POTWORA, bo z pracy zawsze wraca przez las, gdzie POTWORY występują. Więc po co je przynosi, skoro potem On musi je wyciągać?

(22. 05. 2010)

OŚWIADCZENIE

2010-07-01T14:03:00.001+02:00

w sprawie wygryzania włosów

Świadoma praw i obowiązków wynikających z posiadania kota, uroczyście oświadczam, że wstępuję w związek opiekuńczo-zabawowy z kotem Levadą of Nemo*PL (zwaną dalej New) i uczynię wszystko, aby nasz związek był zgodny, szczęśliwy i trwały…

Powołując się na treść powyższego oświadczenia, chciałabym poddać dyskusji jego fragment brzmiący „uczynię wszystko”, a także zwrócić uwagę Wysokiego Sądu, że w owym związku posiadam również PRAWA, w tym prawo do posiadania włosów. Informuję, że moje prawo do posiadania włosów zostało drastycznie i wielokrotnie naruszone przez kota New w nocy z dnia 12/13 maja 2010 w godzinach nocnych. W związkach opiekuńczo-zabawowych z kotami pozostaję od kilkunastu lat i wiem, co koty potrafią zrobić z włosami, ale nigdy do tej pory z czymś podobnym się nie spotkałam.

Jak zwykle ułożyłam się do snu pozostawiając włosy rozpuszczone. Czynię tak, ponieważ kot Reszka, z którym również pozostaję w związku opiekuńczo-zabawowym lubi na nich spać oraz je ugniatać, co dostarcza przyjemności obu stronom. Zaznaczam, że takie wykorzystanie włosów uważam za normalne i nie trzeba było go na mnie wymuszać. Za równie normalne uznaję także polowanie na końcówki rozpuszczonych włosów, mizianie kota włosami oraz ciućkanie końcówek włosów przez kota, pod warunkiem, że obie strony uczestniczą w tych czynnościach dobrowolnie. Wysoki Sąd wie, co mam na myśli.

Tymczasem w nocy z dnia 12/13 maja kot New weszła na moje plecy, przytrzymała moją głowę łapą (ze schowanymi pazurami, co podkreślam w celu obiektywnej oceny sytuacji), a następnie chwyciła moje włosy tuż przy skórze, pełną paszczą, nabierając do niej tyle włosów, ile się zmieściło, a następnie usiłowała przy samej skórze wygryźć chwycone pasmo włosów. Kiedy zaniepokojona rozwojem sytuacji poruszyłam się, kot New usiłowała ze schwyconymi włosami zbiec, ciągnąc je niemiłosiernie oraz wzmocniła uchwyt łapą. W końcu została przeze mnie odgoniona, ale powtarzała próbę wygryzania kilkakrotnie, a odganiana wyglądała na rozbawioną.

W związku z opisaną sytuacją zwracam się z prośbą o rozstrzygnięcie przez Wysoki Sąd moich wątpliwości, podzielenie się własnymi doświadczeniami oraz interpretację podjętych przez New czynności:

Czy, zdaniem Sądu, to jest zabawa czy agresja? Czy może to mieć związek z użyciem przeze mnie nowego szamponu? Czy to zemsta za wyczesanie kota New dzień wcześniej? Czy kot New nie mógłby używać do wytworzenia ewentualnych bezoarów raczej własnych włosów? Czy moje obowiązki jako partnera w związku opiekuńczo-zabawowym z kotem obejmują również zgodę na wygryzanie moich włosów przy skórze i tak należy interpretować zwrot „uczynię wszystko”? Po ilu wygryzieniach zrobią mi się łyse placki? Czy powinnam również zacząć wygryzać włosy kota New w celach wychowawczych?

Proszę o pilne i poważne potraktowanie moich wątpliwości i pytań. Z poważaniem.

(Sąd wybaczy brak dowodów na opisane wydarzenie, w celach poglądowych zamieszczam zdjęcie, przedstawiające kota New podczas wyciągania rafii ze stroika świątecznego oraz późniejsze zabawy rafią. Myślę, że to mogło wyglądać podobnie)

(14. 05. 2010)

Chuck Norris?

2010-07-01T13:57:00.003+02:00

Chuck Norris nie jada miodu - Chuck Norris jada pszczoły

Pani (moja, moja) o niczym by nie wiedziała, bo była wtedy w pracy, gdyby Pan jej nie opowiedział. A było tak: Pani (moja, moja) weszła do domu, a Pan od progu: - Słuchaj, Reszka zjadła pszczołę. Pani zaczęła się miotać, rzuciła torbę, złapała mnie na ręce i mizia, mizia jak szalona i gmera mi wokół gardła i powtarza: - Pokaż, Reszuniu, no gdzie Cię ugryzła, no pokaż!

A ponieważ nie miałam nic do pokazania, to warknęłam na nią i mnie puściła i krzyczy do Pana: - Gdzie ją ugryzła?! A Pan na to: - Nigdzie jej nie ugryzła. Ona ją zjadła. Wczoraj po południu, jak byłaś na dyżurze. Usłyszałem, że pszczoła obija się o szybę, patrzę, Reszka siedzi i się gapi i łapą próbuje ją złapać, to odwróciłem się po gazetę, żeby klepnąć pszczołę, podchodzę z gazetą, a ta chrup, chrup już ją międli w pysku. No i zjadła ją. Patrzyłem potem, ale nigdzie nie napuchła. Jakby puchła, to bym przecież pojechał do weterynarza.

A Pani na to: - Jesteś pewny, że to była pszczoła? A Pan: - Tak. Pani: - No przecież mogła się udusić! A Pan: - No jakby ją w gardło ugryzła, to tak. A Pani: - To jak ona ją połknęła, że jej nie ugryzła? A Pan: - Nie mam pojęcia.

(12. 05. 2010)

Oczy tej czarnej

2010-07-01T13:52:00.008+02:00

Reszce - miłośniczce przetworów mlecznych

Oczy tej czarnej jak dwie perełki
Myśli tej czarnej talerz mleka wielki
A talerz dla niej jak młody kot
Żebyż był dzień w dzień, o mein Gott!

;)

ps. Przepiękna piosenka Magdy Umer:
http://www.teksty.org/Magda_Umer,Białe_zeszyty

(05. 05. 2010)

Maksymalna miziastość

2010-07-01T13:43:00.002+02:00

Polubiłam to. Od kilku tygodni. Uwielbiam mizianie. Uwielbiam głaskanie. Uwielbiam: drapanie za uszkiem, drapanie w uszku, głaskanie po głowie, klepanie po głowie, wyczesywanie plecków, wyczesywanie brzuszka, drapanie pod brodą, tarmoszenie po brzuszku, ocieranie się o Elę i siedzenie przy niej.... Taaaaak.... Mrrrrrr....!

Ela czasem wypomina mi czasy, kiedy byłam kotem niewidzialnym (wystarczyło popatrzeć w moją stronę i już znikałam) i niedotykalskim (nie pozwalałam się głaskać, nie wspominając o PRZYCHODZENIU na głaskanie). Trochę się zmieniło, kiedy miałam 7 lat i Ela zaczęła mnie głaskać na siłę: łapała, przewalała na plecy i miziała po brzuszku. Okazało się to być bardzo przyjemne, chociaż najpierw trzeba było mnie za każdym razem upolować... Straszny stres, ale przy głaskaniu się odprężałam... Doprowadziło to jednak do perwersji (tak mówi Ela), kiedy jedyną pozycją w jakiej dawałam się dotykać, była na plecach. Tak przewalona mogłam leżeć i leżeć i być mizianą i mizianą.... Mrrr.....

Od kilku tygodni wszystko się zmieniło. Przychodzę się przywitać, kiedy Ela wraca z pracy albo słyszę, że się obudziła. Kiedy siada w fotelu, natychmiast przybiegam i włażę na kolana. Kiedy nie zwraca na mnie uwagi, zaczepiam ją łapką o rękaw i wyszarpuję nitki ze swetrów. Potrafię też wytrącić jej mysz komputerową z ręki, żeby mnie tą ręką pogłaskała :)

Wszystko się zmieniło. Ela mówi, że to prawdopodobnie z dwóch powodów:
1. Broni mnie przed Niutą. Kiedy Niuta mnie gania, uciekam do Eli, a ona zawsze mnie ratuje i każe Niucie odejść.
2. Podczas podawania syropu od Wątroby i zamykania w izolatce Ela zawsze była przy mnie, przytulała, pocieszała i to wszystko przestawało być aż tak straszne.

Podobam się sobie taka miziasta. Eli też :)

(30. 04. 2010)

Rodzina

2010-07-01T13:37:00.002+02:00

czyli: skąd się biorą Mechatki

Ja, Mechatek, to nie wiadomo skąd się taka wzięłam i Pani mówiła zawsze, że jestem jedyna w swoim rodzaju. Ale Pani pojechała do ZOO i tam dopiero zobaczyła! Pani zobaczyła mojego kuzyna i już wiadomo skąd się biorą Mechatki! Mechatki biorą się z Egiptu oraz zachodniej, środkowej i południowej Azji aż po Półwysep Indochiński. I mamy bardzo dużo podobieństw. Ten kuzyn nazywa się kot chaus, albo kot błotny albo kot bagienny i Pani mówi, że to by się nawet zgadzało, biorąc pod uwagę kolor mojego futerka. I one, te koty chaus były znane z egipskich malowideł, a ja Mechatek jestem znana z malowideł Pana Egona Schiele. I się nie boją ludzi i osiedlają w pobliżu ludzkich siedzib, co też się zgadza, bo ja, Mechatek, zostałam znaleziona na ulicy w pobliżu ludzkich siedzib, a potem nawet zamieszkałam w ludzkiej siedzibie, czyli u nas w domu.

Ale pani mówi, że najbardziej podobne to mamy oczka.

Nie zgadza się tylko, że one nurkują, bo ja, Mechatek, nie lubię wody i że w miocie mają 3-5 młodych, bo ja nie miałam żadnego.

A tutaj mój kuzyn ma swoją stronę, o - podaję specjalny sznureczek:
http://www.zoo-krakow.pl/doc.php?doc=35

(28. 04. 2010)

Jak się mam

2010-07-01T13:32:00.005+02:00

czyli: raport o stanie zdrowia

Mam się dobrze. Nie muszę już łykać wstrętnego syropu, Ela nie zamyka mnie w pokoju Niuty, a do doktora Wątroby jeździmy tylko co parę tygodni na kontrolę. Polubiłam go na tyle, że pozwalam mu się brać na ręce; w końcu widywaliśmy sie ostatnio bardzo często, a on jest miły. Ale nawet on chyba dalej nie wie, co mi jest. A to dlatego, że wszystkie wyniki miałam bardzo dobre, chociaż strasznie chudłam i miałam krew w kupie i sierść mi strasznie wychodziła. Po tym syropie już nie mam tej krwi, ale dalej jestem strasznie chuda. Na szczęście waga się ustabilizowała i wciąż ważę 2,67 kg i jestem bardzo malutka, taka jak Mechatek. Elę to bardzo niepokoi, bo zawsze ważyłam 3,5 kg. No, ale przynajmniej waga nie spada dalej. Doktor Wątroba próbował namówić Elę, żeby jednak mi dawała te zielone kapsułki na ładne futerko, ale Ela powiedziała, że w żadnym wypadku, bo "ona to strasznie przeżywa", a na rozpuszczanie tabletek w smakołyku się nie nabieram, bo smakołyk smakołykiem, a i tak śmierdzi kapsułkami.

No i chociaż dalej nie wiadomo, co mi jest, to teraz tylko jeżdżę się ważyć i na pogłaskanie przez pana doktora. Pojedziemy znowu na początku maja.

ps. Po tej swojej chorobie Sonia zrobiła się cudownie, nachalnie wręcz miziasta. Zagaduje, przyłazi, wpycha się na kolana, zaczepia łapką za rękaw, gdy siedzę na fotelu, ociera się z całą siłą. Nadal jest nieśmiała i łatwo się płoszy, ale jej miziastość jest imponująca. Może pomyślala, że choćby nie wiem co, to przy niej będę i zawsze wrócimy do domu?

(17. 04. 2010)

Już dobrze

2010-04-16T23:29:00.006+02:00

Już wszystko dobrze. Pani (moja moja) głaszcze mnie i szepcze na uszko: Reszku, Reszku najmojejszy. I mogę siedzieć na jej kolanach, kiedy czyta i siedzieć przy niej, kiedy je i patrzy na mnie często, a ja do niej mruczę i wszystko jest tak, jak być powinno. I powiedziała nawet, że znowu pozwoli mi spać na swojej głowie, a ostatnio nie było mi wolno. Może to dlatego, że w nocy na nią nawarczałam?

I poprawiłam się w stosunku do Niuty. Wyrywam jej futro tylko wtedy, kiedy Pani nie ma w pokoju... Problem w tym, że Niuta strasznie wtedy piszczy, a ja nie umiem sama posprzątać kłębków futra z podłogi.

(16. 04. 2010)

Nienawidzę ich!

2010-04-16T23:25:00.005+02:00

czyli: wojna domowa

Wszystkich ich nienawidzę! Wszystkich! Będę siedziała obrażona. Tyłem. Do jutra. Albo nie, spróbuję na kolana do Pani. Może się już nie gniewa. Niedobra. Nie wpuściła mnie na kolana. Nie kocha mnie już. Niutę kocha. A Niuty też nienawidzę. I wszystkich! Czemu Pani jej broni? Nie będzie mi ta Niuta po domu paradować. Chodzi sobie. Ogonem wywija. Niczym się nie przejmuje. Wredna. Do Pani na głaskanie chodzi. Przy Pani chce siedzieć. Przegoniłam ją parę razy, podrapałam. Ale piszczała, a kwiczała! Ha! A jak jej futra nawyrywałam! I z pleców i z ogona! Aż kłęby w przedpokoju leżą. A jak ją w łapę ugryzłam! Aż kulała. A jak uciekała! Dobrze jej tak. Co mi tu będzie chodzić. A Pani za mną z kapciem. Pogoniła mnie od Niuty. Nakrzyczała. Niedobra. Nie kocha mnie już. To ją ugryzłam, a niech też ma! Całą rękę jej pogryzłam, aż mnie odczepić nie mogła i się bała. I dobrze! Niech ma dziury w ręce. I Pańcia podrapałam. Nie będzie do mnie mówił. A co! Niech mają wszyscy! Nie będę na nich patrzeć. Niech mają. I Paskudkowi też dołożyłam, co się plącze pod nogami! I Soni, dama jedna, gapić się będzie. Nie będzie!

Wszystkich ich nienawidzę! Wszystkich! Będę siedziała obrażona. Tyłem. Do jutra. Albo nie, spróbuję na kolana do Pani. Może się już nie gniewa. Niedobra. Nie kocha mnie już. Nie chciała, żebym do niej, na kolana… Niutę kocha. A Niuty też nienawidzę (…itd.)

(13. 04. 2010)

Pudło

2010-04-16T23:22:00.002+02:00

Muszę przyznać, że nie wszystkie Ich pomysły są dziwne i niezrozumiałe. Na przykład ten z pudłem był całkiem niezły. Kilka dni temu On przytaszczył do domu ogromne pudło. Rozpakował niego to, co kupił dla siebie, a pudło zostawił dla nas. Pachniało intrygująco. Można było na nie wskakiwać, chować się za nim i biegać dookoła. Potem okazało się, że to jeszcze nie wszystkie możliwości pudła! Ona zrobiła w pudle dziury, specjalnie dla nas i oddała je do naszej dyspozycji.

Oto film o tym, jak korzystałyśmy z możliwości pudła:

Najlepiej bawiłam się ja i Mech, trochę korzystała Reszka, a Sonia (ta, co jej nie lubię) w ogóle nie korzystała, bo ona niczym się nie bawi.

ps. Ostatnio bardziej nie lubię Reszki, bo na mnie warczy i próbuje się bić.

(12. 04. 2010)

Czarny pas

2010-04-07T08:14:00.001+02:00

czyli: jak Niu-ta Resh-kę przegoniła

Proszę Państwa, cóż za emocjonujący pojedynek! Wspaniałe kumite (1)! Resh-ka, zawodniczka w czarnym stroju, wkracza czujnie na teren zawodniczki Niu-ty w stroju tabby, która początkowo taktycznie udaje, że nic nie zauważyła, następnie wolnym krokiem zbliża się do zawodniczki w czarnym stroju, tak proszę państwa, już widzimy, że zastosuje swoje ulubione techniki ne-waza (2)! Jeszcze daje szansę zawodniczce w czarnym stroju na opuszczenie terenu, cóż za klasyczne chui (3)!

Zawodnik Resh-ka nie korzysta z szansy, ani myśli się wycofać, wyciąga w stronę Niu-ty imponującą nukite (4), ale Niu-ta już demonstruje washide (5), następnie szybko przechodzi do dan-zuki (6), aby błyskawicznie zastosować serię ren-zuki (7). Resh-ka jeszcze próbuje, jeszcze próbuje, udaje się jej wyprowadzić kaku-zuki (8), ale Niu-ta kończy rozgrywkę wspaniałym tsuki-waza (9)! Resh-ka ucieka do dużego pokoju. Proszę Państwa, mamy czarny pas, mamy czarny pas dla Niu-ty!

Wywiad z Niu-tą: Byłam wyrozumiała, kiedy w moim pokoju So-nia musiała robić swoje specjalne kupy do słoika. Byłam wyrozumiała, kiedy w moim pokoju spali obcy ludzie, ponieważ zdaniem moich współlokatorów to jest pokój gościnny. Ale na warczenie na mnie przez Resh-kę w moim pokoju zupełnie się nie zgadzam. Hai!

Przypisy:

1) kumite – wolna walka

2) ne-waza – techniki walki w pozycji leżącej lub półleżącej

3) chui – ostrzeżenie

4) nukite – ręka włócznia (otwarta ręka)

5) washide – ręka orle szpony

6) dan-zuki – ciosy nastepujące po sobie

7) ren-zuki – ciosy naprzemienne

8) kaku-zuki – cios zahaczający

9) tsuki-waza – uderzenie ręką

Korzystałam ze strony: http://www.karate.szczecin.pl/slownik.php

(1. 04. 2010)

Kim jestem

2010-04-07T08:04:00.002+02:00

Proszę Państwa!

Ja, Mechatek już się nauczyłam zaczynać tak oficjalnie, bo pamiętam, że jak się ma ważną rzecz do oznajmienia, to trzeba zacząć oficjalnie, żeby wszyscy zwrócili uwagę na tę ważną rzecz. Bo ja, Mechatek się tego dowiedziałam, kiedy okazało się, że jestem szczytem kociej ewolucji i nie tylko, bo jeszcze jestem koroną kociego stworzenia.

A jeszcze wcześniej się okazało, że jestem a beautiful cat and an international star, bo tak napisała jedna pani z Francji, kiedy zostałam Kotem Tygodnia i nawet Pan Doktor Wątroba powiedział: No, TAKA brzydka to aż nie jest. I jeszcze kiedyś się okazało, że jestem nie tylko bura, ale to można ładniej powiedzieć, a mianowicie że jestem pręgowana ticked i na dodatek najprawdopodobniej heterozygota, chociaż nie mam na to żadnych papierów.

A kilka dni temu Pani powiedziała: Mechatku, jesteś inspiracją dla największych artystów. A to dlatego, że Pan Egon Schiele narysował dawno temu obrazek, na którym było napisane „Daisy, siztend” i ona, ta Daisy, siedzi na tym obrazku nie tylko tak samo, jak wszystkie gołe* panie, które rysował Pan Egon Schiele, ale jeszcze tak samo, jak ja Mechatek usiadłam na parkiecie. I może Pan Egon Schiele dlatego tak narysował, że widział mnie, Mechatka, a to się nazywa, że byłam inspiracją albo nawet muzą dla tego Pana.

I tutaj z boku jest dowód rzeczowy, na którym jestem siztend.** Ale według mnie, Mechatka, to jest raczej dowód, że jestem inspiracją dla Pani, bo nie pamiętam, żeby Pan Egon Schiele był u nas w domu i mnie widział.

Ja, Mechatek, cały czas dowiaduję się o sobie różnych rzeczy, ale wcale mi to nie przeszkadza, bo ja mam tożsamość i mi się nie myli, ale o tym już wszyscy wiedzą i dlatego teraz nie musiałam zaczynać od „Proszę Państwa”. A odpowiedź na pytanie: Kim jestem? jest najważniejszą kwestią egzystencjalną w życiu człowieka, tak Pani powiedziała. No to ja, Mechatek, jestem Mechatkiem i to jest ta moja tożsamość.

A tutaj jeszcze są przypisy, bo Pani powiedziała, że jak się pisze takie rzeczy, to trzeba dać przypisy, to daję:

* To znaczy, że nie miały ubrania wcale albo w przeważającej części albo nawet nie miały futerka, jak ja, Mechatek.

** To znaczy w takim obcym języku, że jestem siedząca.

(30. 03. 2010)

Kot a sprawa okna

2010-04-07T08:01:00.003+02:00

z dedykacją dla wszystkich, którzy wiedzą, jak długo te okna nie były myte, a w szczególności dla Marianki ;)

Pani (moja, moja) umyła okna. Było to wielkie wydarzenie, nie tylko dla niej, ale i dla nas, ponieważ zostałyśmy na cały dzień zamknięte w kuchni. Co z tego, że były tam miseczki z jedzeniem? Co z tego, że były miseczki z wodą? Kiedy Pani (mojej, mojej) nie było... Pozostało tylko zasnąć na półce i czekać. Więc zasnęłam i czekałam. I doczekałam się, bo Pani (moja, moja) zawsze wraca.

Umyte okna mają zaletę: lepiej widać ptaki. Mają też wadę: Pani krzyczy, żeby jej nie upaćkać szyb noskiem. Może i ma rację, bo jak upaćkamy, to znów trzeba będzie umyć okna, a nas zamknąć w kuchni?

ps. Na tych zdjęciach obok nie ma kota, bo po pierwsze: dziewczyn nie było w pokoju podczas całej operacji, a po drugie: żaden szanujący się kot nie powinien być fotografowany na takim tle ;)

(29. 03. 2010)

Ela obiecała...

2010-04-07T07:58:00.001+02:00

Wczoraj znowu Ela zamknęła mnie w pokoju New, do którego nie wolno mi wchodzić, bo New strasznie się złości i na mnie naskakuje. Znowu wstawiła tam miseczki z wodą i jedzeniem i mój domek, a potem mnie zamknęła. Nie jadłam przez cały dzień, było mi tak strasznie smutno i bardzo się bałam, a na dodatek za drzwiami działy się straszne rzeczy. Okropnie hałasowali, cały czas chodzili, włączali odkurzacz… Nawet, jakbym nie musiała być zamknięta, schowałabym się do wersalki, bo takie zamieszanie to nie jest na moje sonine nerwy.

Za każdym razem, kiedy Ela do mnie zaglądała, miałam nadzieję, że już mnie stamtąd zabierze, ale tylko sprawdzała specjalnie naszykowaną kuwetę i mówiła, że jeszcze nie. Byłam tak zestresowana, że nawet bałam się wyjść z domku i to wyglądało tak, że Ela siedziała na tapczanie i mówiła do mnie miłe słowa, a ja siedziałam w domku i mruczałam do niej głośno -tak, żeby słyszała, że się cieszę, że przyszła. Ela powiedziała do Marka, że to śmiesznie wygląda, jak sobie tak prawimy czułości na odległość, ale to nie było śmieszne, tylko bardzo smutne.

Znowu musiałam połknąć to okropne lekarstwo, które się nazywa syrop od Wątroby i którego nie lubię. Łykam je już cały tydzień. Umiem je już bardzo ładnie wypluwać, ale Ela mówi, że to niedobrze i nabiera do strzykawki zawsze trochę więcej, żeby mimo wyplucia jednak została taka dawka, jak trzeba. Ela obiecała, że to już był ostatni raz, bo to „straszna dla Soni tragedia” i „zobaczymy, jaką kupę po tym tygodniu przeleczania zrobi”.

Znowu nie wytrzymałam i skorzystałam z tej specjalnej kuwety. A potem to już całkiem się rozkleiłam i zaczęłam głośno piszczeć, a kiedy Ela zajrzała, to tylko chciałam żeby mnie przytulała i głaskała. I mogłam już wybiec z pokoju New. Potem nosiła na rękach i mówiła miłe rzeczy i jeszcze raz obiecała, że to naprawdę ostatni raz z tym syropem.

Potem jeszcze moja przyjaciółka Mech mnie pocieszyła. Podobno ona i Reszka i New też były zamknięte, tylko w kuchni, a to wielkie zamieszanie odbyło się, ponieważ Ela z Markiem myli okna przez cały dzień, żeby było widać ptaki. To dobrze…

Ps. Niestety, po oględzinach wygląda na to, że Sonia po tygodniu podawania antybakteryjnego Furazolidonu nadal robi kupy z krwią. Dla pewności jej produkty zapakowane do słoika pojechały dziś na badania na obecność krwi.

(26. 03. 2010)

Izolatka dla wszystkich

2010-04-07T07:56:00.001+02:00

czyli: Ona zwariowała

Wczoraj w tym domu działy się przedziwne rzeczy. Przyzwyczaiłam się już do tego, że Oni miewają dziwaczne pomysły i poglądy, ale ponieważ z nimi mieszkam, staram przymykać na to oko. Ale to, co odbyło się wczoraj, przerosło moje kocie pojęcie. Podejrzewam, że Oni, a zwłaszcza Ona – zwariowali.

A już całkowicie skandaliczne jest to, że wczoraj do IZOLATKI zostałyśmy zamknięte wszystkie! To nowe słowo poznałam, kiedy Sonia (ta, co jej nie lubię) zaczęła chorować. Na co dzień Sonia do mojego pokoju nie wchodzi, ponieważ jej zdecydowanie na to nie pozwalam. Ale już drugi raz przebywała w moim pokoju (!!!) przez cały dzień. I to za zamkniętymi drzwiami!

Nasza IZOLATKA mieściła się w kuchni. Po co? W jakim celu dla mnie potrzebna jest IZOLATKA? Pytam. Pytam i nie przestanę. Ale nie dość, że musiałam przez pół dnia korzystać z miseczek w kuchni, w których, jak wiadomo, i jedzenie i woda są niedobre, nie dość że nie mogłam straszyć Soni skrobaniem w drzwi mojego pokoju, to jeszcze niemożliwe było obserwowanie tego, co się w całym mieszkaniu działo. Podczas, gdy Ona zmusiła nas do przebywania w kuchni, za drzwiami odbywały się rozmowy, pokrzykiwania, słychać było otwieranie okien, za którymi są ptaki i tak dalej i nic z tych atrakcji nie było dostępne!

Powiem tak. Ona naprawdę zwariowała.

Po pierwsze:

Nikt nie wytłumaczy mi, dlaczego nie mogłam patrzeć, jak okna zaczynają mieć lepszą widoczność na ptaki. Kiedy Ona już otworzyła drzwi do kuchni, usiadłam demonstracyjnie na szafce, żeby unaocznić Jej rozmiary obrazy, jakiej doznałam. Pokazałam, że zupełnie nie interesują mnie otwarte drzwi, ani ewentualne zmiany. W ogóle. W końcu Ona przyszła, zaczęła się przymilać, zachęcać, przemawiać…. Kajała się wystarczająco długo. Prawidłowe zachowanie.

Po drugie:

Nikt nie wytłumaczy mi, dlaczego Sonia była osobno, w MOIM POKOJU (!!!) i tam miała całą IZOLATKĘ dla siebie. Chyba, że uwierzę w to, co Ona sama powiedziała, ale na coś takiego już oka nie przymknę.

A mianowicie IZOLATKA jest po to, żeby Sonia zrobiła kupę… Tego nie będę komentowała. Sonia jest dziwna, więc może potrzebuje specjalnych warunków. To jeszcze byłabym sobie w stanie wyobrazić. Ale nie. To nie wszystko. IZOLATKA jest po to, żeby Ona mogła kupy Soni zbierać. Do słoika!

Chyba nie chciałam tego wiedzieć.

(26. 03. 2010)

Pocieszanie

2010-04-07T07:52:00.001+02:00

Bo Sonia jest moją największą przyjaciółką i wczoraj znowu jej nie było przez cały dzień i ja, Mechatek, bardzo się martwiłam i bardzo jej szukałam wszędzie, gdzie mogłam. Ale mogłam tylko w kuchni, bo nas Pani zamknęła, wszystkie trzy: Reszkę, Niutkę i mnie, Mechatka, w kuchni na cały dzień. Pani i Pańcio Kochany powiedzieli, że będą robić w pokoju bardzo niebezpieczną rzecz z otwieraniem okien i to przez parę godzin. I trzeba dziewczyny dać do kuchni, tak Pani powiedziała i nas zamknęła, bo otwieranie okien jest bardzo niebezpieczne dla nas, kotów.

Było słychać straszne hałasy, i Pani z Pańciem chodzili tam i z powrotem i jeszcze szurania i trzaskania i otwierania było słychać, a na koniec odkurzacz i ja, Mechatek, się schowałam na lodówce, Niutka na szafce, a Reszka na półce i czekałyśmy, aż to się wszystko skończy. Ale Soni nie było w kuchni. Wcale jej tam nie było: ani za szafką pod zlewem jej nie było, ani na półce, ani nawet tam, gdzie stoi śmietnik też jej nie było, bo bardzo dokładnie wszystko sprawdziłam.

A jak już skończyli robić tą niebezpieczną rzecz, to Pani nas wypuściła i ja, Mechatek wszystko obejrzałam, ale nie wiem, co to była za niebezpieczna rzecz, bo w pokoju nic się nie zmieniło, tylko szyby inaczej pachniały i Pani powiedziała, Mechatku nie wypaćkaj mi noskiem okien umytych.

Aż w końcu Pani przyniosła Sonię do nas i długo do niej mówiła różne rzeczy, żeby ją pocieszyć, bo Sonia była zamknięta sama gdzie indziej przez cały dzień. I dlatego nie było jej w kuchni. Ale to nie wystarczyło, ani nawet głaskanie, ani nic i ja musiałam jeszcze Sonię pocieszyć i ją pocieszałam aż godzinę i nawet umyłam jej futerko, aż już miała dosyć, bo była całkiem pocieszona.

(26. 03. 2010)

Wiosenny smakołyk

2010-04-07T07:50:00.003+02:00

Po tym można poznać, że już wiosna przyszła,
że do pyszczka Niutki wpadła muszka pyszna.

Muszka była wielka, czarna i tłustawa,
Niutka zjadła białko, była też zabawa.

Niutka leży teraz syta i radosna,
fajna pora roku - taka z muszką wiosna
:)

(20. 03. 2010)

Wyniki i co dalej

2010-04-07T07:45:00.001+02:00

Kompletna bezradność. Wczoraj odebraliśmy wyniki badań krwi i kupy... I nadal nic nie wiadomo. Nic!

Niezwykle rzetelne niemieckie laboratorium, do którego doktor Wątroba wysłał próbkę soninej krwi, wybadało, że wszystko jest w normie. Wszystko! Nie ma najmniejszych wątpliwości, nawet z tą tarczycą. Rewelacyjne ma Sonia wyniki. Nic tylko się cieszyć...

Z wielką nadzieją czekałam na wyniki "kupne". Przyznam się, że nawet marzyłam, żeby się okazało, że Sonia ma jakieś robactwo. Choćby tasiemiec. Lamblia. Nawet zwykła glista by mnie ucieszyła. Wiadomo by było, co jej jest i co z tym robić. Cóż... Lambli, tasiemców, pierwotniaków nie stwierdzono. Świetnie.

Jesteśmy w punkcie wyjścia. Obaj medycy (Marek i soniny weterynarz) uradzili, że coś robić trzeba i spróbujemy Sonię potraktować, jakby miała zakażenie przewodu pokarmowego. Soni przez tydzień będziemy podawać lek przeciwbakteryjny Furazolidon. Na szczęście to nie są żadne traumatyczne kapsułki, tylko syrop, który można podawać do pyszczka strzykawką. Po tygodniu zobaczymy. Jak się poprawi, to znaczy, że trafili. Jak nie, będziemy szukać dalej. Pewnie USG.

To się nazywa "przeleczymy kota". Tak się ponoć w medycynie postępuje. Medycy uradzili, Marek wypisał receptę na moje nazwisko, ja ten Furazolidon (tfuuu! co za słowo) kupiłam i będę kota "przeleczać". Trzy razy dziennie przez tydzień.

Dzisiaj już zaczęłam. Zwabiłam Sonię szynką do sypialni i podałam lekartwo. Ech... To dramatyczne ślinienie to chyba jakiś odruch obronny. Po wszystkim biduli aż kapało z pyszczka. Z przerażenia wpadła w stupor, całkowicie znieruchomiała, zesztywniała i tylko usiłowała wypluć z buzi wstrętny smak. I nawet tej szynki ruszyć nie chciała. W końcu zjadła, ale nadal siedzi w kącie i tylko patrzy swoimi ogromnymi, nic nie rozumiejącymi oczami...

Boję, że z rewelacyjnymi wynikami wszystkimi w normie mój nie zarażony żadnymi pasożytami, cieszący się dobrym apetytem i nastrojem kot zniknie na moich oczach.

(19. 03. 2010)

Izolatka

2010-04-07T07:43:00.001+02:00

Było mi bardzo smutno i bardzo się bałam. Ela zamknęła mnie w tamtym pokoju. Ja go nie lubię. Nawet, jak jest otwarty, to nie wchodzę, bo tam siedzi New. Mechatek lubi ten pokój, bo tam jest największy kaloryfer (jak już zacznie wytwarzać narzędzia, to na pewno wytworzy narzędzie do otwierania drzwi do tamtego pokoju). Ale ja go nie lubię. Ela postawiła miseczkę z jedzeniem i wodą, bo ja ostatnio bardzo lubię pić, ale i tak się bałam wyjść zza szafki. Dopiero jak przyniosła mój domek, zrobiło się trochę bezpieczniej i tam się schowałam. Wcale nie wychodziłam, tylko chciałam to wszystko przespać, bo nie wiedziałam, dlaczego mnie tam zamknęła.
Ela zaglądała do mnie co jakiś czas i wtedy nie bałam się wychodzić i mogłam się napić i zjeść chrupków, jak już mnie pogłaskała i przekonałam się, że nic złego się nie dzieje. Ale potem znowu chowałam się do domku. Było mi bardzo smutno samej.
Największą przykrość mi zrobiła ze smakołykiem. Do trzeciej miseczki nałożyła pysznego jedzonka i już już chciałam podejść, ale okazało się, że cały smakołyk śmierdzi tak jak te kapsułki, które chcieli mi wpychać do gardła. I w ogóle nie mogłam przez to zjeść smakołyka, chociaż pachniał mimo wszystko trochę pysznie.

Próbowałam parę razy uciec, jak Ela i Marek zaglądali, bo bardzo chciałam do kuwety, ale łapali mnie i znowu zanosili do tego pokoju. Ela pokazała mi, że przecież w tym pokoju jest kuweta i jak już nie mogłam wytrzymać to z niej skorzystałam. I wtedy nagle mnie wypuścili!

Strasznie się cieszyłam, aż ogon postawiłam na baczność, zaczęłam biegać po całym mieszkaniu, zajrzałam do wszystkich miseczek, Reszka i Mech mnie powitalnie obwąchały, obeszłam wszystkie kąty. Po wszystkim poszłam spać do domku, który jakoś wrócił na swoje miejsce na półce w przedpokoju. Nie wiem jak i nie miałam siły się już zastanawiać.

Ps 1. Udało się pobrać próbkę kupy do badania, dzisiaj będą wyniki na pasożyty: tasiemce, lamblie i inne robactwo. Rozstrzygnęła się też wątpliwość, czy te kupy z krwią robi właśnie Sonia. Tak.

Ps 2. Dzisiaj wieczorem będą też badania krwi z ostatniego laboratorium.

Ps 3. Marek przeżywa swoje kolejne zadziwienia kotami. Wątpił, czy Sonia skorzysta z nowej kuwetki, a tu proszę, jaka mądra. Nie zabrudziła dywanu ani pościeli, tylko poszła do przygotowanego naczynia z piaskiem. Ja chyba nawet o tym nie myślałam, tak było to dla mnie oczywiste, a zresztą naprawdę obojętne mi było, gdzie ona tę kupę zrobi, byle zrobiła.

Ps 4. Smakołyk z rozrobioną kapsułką zjadła w końcu Reszka.

(18. 03. 2010)

Chora

2010-04-07T07:39:00.001+02:00

Sonia jest bardzo chora. I bardzo się o nią martwię. Najgorsze jest to, że zupełnie nie wiadomo, co jej jest. Wszystkie wyniki ma w normie, a niknie w oczach. W ciągu ostatnich kilku miesięcy dramatycznie schudła. Zawsze była masywną, chociaż nie otyłą kotką, największą z naszych trzech dachowców. Ważyła ok. 3,5 kilograma. Teraz jest tak drobna jak Mech, boki ma zapadnięte, a waga wynosi 2,75 kilo. Wygląda jak koci szkielet. Już w sierpniu ubiegłego roku zrobiliśmy wszystkie badania: miała podwyższony poziom kreatyniny i hormonu tarczycy, ale wszystko w granicach (górnych, bo górnych) normy. Do obserwacji. Od tamtej pory jest gorzej.

Nadal kłębami wychodzi jej futerko. Nie jest to sezonowe linienie, bo moje dziewczyny nie wychodzą na zewnątrz i sezonowe wahania temperatury nie wpływają na ich fizjologię. Zresztą jakie linienie trwa 8 miesięcy? Ma też intensywny łupież.

Jedną z hipotez dotyczącą przyczyn jej chudnięcia były bezoary, które mogły zalec w przewodzie pokarmowym i utrudniać wchłanianie. Sonia bardzo starannie się myje, więc i włosów sporo łyka. Więc od kilku miesięcy wszystkie dostają pastę Malt Soft na odtłaczanie. Regularnie ją też wyczesuję: i to też mnie martwi, bo na szczotce zostaje więcej futra niż po wyczesaniu półdługowłosej New. Błędne koło: robią się bezoary, które utrudniają wchłanianie, a przez to kondycja sierści się pogarsza i więcej jej wychodzi. Jak wychodzi więcej sierści, może się zrobić więcej bezoarów. Ale co poza pastą, antybezoarową karmą (Purina) i regularnym wyczesywaniem mogę zrobić?

Może to kwestia stresu? Konflikt z New cały czas trwa. New ją gania, Sonia chowa się do domku, ucieka na moje kolana. Czasami jest spokojniej, czasami ostrzej… Ale potrafią się również dogadać. Może to był błąd sprowadzać nowego kota do domu, w którym mieszka płochliwa kocia seniorka? Poza tym jedynym jej stresem jest odkurzanie i podróż do doktora. Całą drogę i w poczekalni wtulała się z całych sił i robiła tzw. „surykatkę”, a robi ją tylko jak jest okropnie przerażona. To taki wyciągnięty sposób wtulania się całą sobą.

Na co dzień Sonia ma dobry nastrój, chętnie przychodzi na głaskanie, ma dobry apetyt, ale zdecydowanie więcej pije. Zwiększone pragnienie, chudnięcie - kolejną z hipotez była cukrzyca. Zbadaliśmy więc poziom cukru: ma rewelacyjną normę: 90. Badania wątrobowe? Norma. Hormon tarczycy? Nadal w górnych granicach normy. Nerki? W porządku. Zarobaczona? Bardzo małe prawdopodobieństwo, przecież nie wychodzi, jest w wieku, kiedy koty są odporniejsze, a ze względu na spacery New odrobaczamy całe stado, ostatnio jesienią…

Kompletna bezradność. Wszystkie wyniki OK., a na oko widać, że jest bardzo nie OK. Nawet doktor Wątroba nie ma pomysłu, co jej jest, a niestety na studiach nie uczą lekarzy mówić: nie wiem. Mój Marek, też lekarz (tylko ludzki) mówi, że medycznie to najgorsza sytuacja. Skoro badania nic nie wykazują, a badania są oczami lekarza, w takiej sytuacji jest on ślepy. Można się skupić na objawach i tak też zrobił: Sonia dostała suplement diety na poprawę kondycji sierści. Okazało się jednak, że kapsułki Efazan są zbyt duże, Sonię to przeraża i kosztuje tyle stresu, że po prostu nie warto. Dziś zmieszałam zawartość kapsułki z mokrą karmą, może uda się podawać w tej postaci. Ale to nadal tylko leczenie objawów. A przyczyn nie znamy.

Doktor Wątroba wysłał próbkę krwi do jeszcze jednego laboratorium. Czekamy na wyniki.

Kilka dni temu w jej kupie znalazłam krew. W rachubę wchodzi kilka możliwości: 1) uszkodzenie mechaniczne, 2) stan zapalny, 3) nowotwór, 4) jakieś robaki (tasiemiec). Nie wiemy. Sonię zamknęłam dziś w osobnym pokoju, żeby sprawdzić, czy to na pewno jej kupa i pobrać próbkę do badań.

Tyle stresu. Tyle obaw. Moich o nią i jej. Całe łapki pokłute. Jazdy do lekarza samochodem. Horror z poddawaniem kapsułki. A teraz jeszcze izolatka. Ma tam miseczki z wodą, suchą karmą i smakołykiem, ma kuwetkę. Wstawiłam jej ulubiony kraciasty domek. Ale Sonia nie lubi tamtego pokoju, nie rozumie dlaczego została zamknięta. Schowała się za szafką i nie wychodzi…

(16. 03. 2010)

Szczyt ewolucji

2010-04-07T07:34:00.001+02:00

czyli: co ma Mechatek

Proszę Państwa!

Ja, Mechatek, tak oficjalnie zaczęłam, bo Pani powiedziała, że jak mam bardzo ważną rzecz do oznajmienia, a mam, no to trzeba tak oficjalnie zacząć, żeby wszyscy zrozumieli, że to jest ta bardzo ważna rzecz. Ta ważna rzecz dotyczy przyszłości naszego gatunku, czyli nas, kotów i to nie jest byle co, bo jest dowodem na ewolucję, a ja Mechatek jestem szczytem tej ewolucji.

I nie chodzi o to, że umiem zjeść całą diffenbachię i przeżyć, bo o tym już wszyscy wiedzą i to nie jest ta ważna rzecz. I nie chodzi nawet o to, że jak przyjdzie bomba atomowa to przeżyją owady i Mechatek, bo tego jeszcze nie sprawdzałam.

(Pani kazała mi tutaj napisać do pani Marianki, żeby pamiętała, że pająki to nie są owady, tylko pajęczaki, bo owady mają trzy pary nóg, a pajęczaki aż sześć par, a na dodatek dwie pierwsze pary przekształcone są w szczękoczułki i nogogłaszczki, no i przez to nie wiadomo, czy przeżyją bombę atomową). A ja, Mechatek mam tylko dwie pary łapek i żadnych szczękoczułek, tylko wąsy, ale za to moje łapki są wyjątkowe!

Bo, proszę Państwa, ja, Mechatek mam przeciwstawny palec, a nawet dwa, bo u obu przednich łapek. I Pani powiedziała, Mechatku, to jest rewolucja w biologii, bo do tej pory wszyscy myśleli, że przeciwstawny palec to mają tylko człowiek i małpy i dlatego one są ssaki naczelne, a teraz okazało się, że i ja mam, więc i ja jestem kotem naczelnym. I taki przeciwstawny palec robi tak, że nie tylko jest większa chwytność, bo to też wszyscy wiedzieli, że jestem najbardziej chwytna ze wszystkich i potrafię się wczepić tak, żeby się mnie nie dało odczepić, tylko że jeszcze umożliwia wytwarzanie narzędzi! No więc, ja, Mechatek, jakbym chciała, to bym umiała wytworzyć narzędzia i stworzyć kulturę, a podobno u ludzi też się to wszystko tak zaczęło. I Pani powiedziała: o, proszę! ewolucja kotów dokonuje się na naszych oczach. A ja, Mechatek, jestem koroną kociego stworzenia, tak pani powiedziała. I to jest ta najważniejsza rzecz.

I dołączyłam dowód rzeczowy, na którym wszyscy mogą zobaczyć mój palec i jak trzymam narzędzie do zabawy.

(15.03.2010)

Horror tabletkowy

2010-04-07T07:32:00.001+02:00

Sonia wygrała. Więcej tabletek nie będzie. Pierwszą przełknęła zadziwiająco spokojnie, ale prawdopodobnie tylko z powodu wciąż trwającego szoku po przedwczorajszej wizycie u doktora Wątroby. Ale po wczorajszym horrorze się poddałam. Sonia była skrajnie przerażona: trzymaniem na siłę, wpychaniem tablety, potem trzymaniem za pyszczek i czekaniem aż przełknie wielką zieloną kapsułkę. Zapluła się dokumentnie (obśliniła swoją piękną białą krawatkę, obśliniła moje spodnie i ręce), jakby właśnie wyszła z wanny, a resztę wieczoru spędziła schowana i nie tyle obrażona (bo Sonia się nie obraża), co przestraszona.

Rezygnuję z wpychania jej do gardła Efazanu. To są ogromne tabletki, zwłaszcza na jej małe gardziołko. Kosztują ją mnóstwo stresu, co jest kompletnie niepotrzebne, zwłaszcza teraz, kiedy jest chora i pokłuta przez pobieranie próbek krwi. Więcej tego kotu nie zrobię. Miałam poczucie, że się nad kotem znęcam... Efazan to tylko suplement diety, miał podziałać wyłącznie objawowo, na jej wychodzące futerko. Dziś dowiedziałam się, że można te kapsułki mieszać z karmą i tak spróbujemy robić… Ale to wciąż tylko leczenie objawów.

Bałam się, że znowu przestanie przychodzić na wołanie i zniechęci się do kontaktu, na który pracowałam ładnych kilka lat… Od wczoraj omijała nas biegiem albo patrzyła wielkimi oczami gotowa umknąć na najlżejsze nasze poruszenie, tak samo, jak wtedy, gdy była jeszcze kotem niewidzialnym i niegłaskanym. Dziś pozwoliła jednak potrzymać się na kolanach i mruczała.

Całe szczęście, że Sonia nie używa pazurów. Podawanie czegoś takiego Reszce skończyłoby się jatką.

ps 1. Zdjęcie powstało podczas podawania kapsułki. Po 5 minutach trzymania kota w taki sposób, jak na fotce (obie trwałyśmy w kompletnym, napiętym bezruchu, a ślina wypływała jej na szyję) powiedziałam Markowi, żeby poszedł po aparat. Po pstryknięciu zdjęcia trwałyśmy w tej pozycji jeszcze z 5 minut, aż Sonia kilkakrotnie przełknęła.

ps 2. Dziś podczas odkurzania Marek znalazł wczorajszą tabletkę pod stołem. Ech… Sprytna jest. Udało jej się nawet symulować przełykanie…

(13. 03. 2010)

Wspólna kanapka

2010-04-07T07:29:00.001+02:00

czyli: Pani chciała zjeść kolację

Ostatnio Pani (moja, moja), jak jeszcze mogła jeść kanapki i jak było stare dobre UC, zrobiła sobie kanapki na kolację. To zawsze jest tak, że Pani się ze mną dzieli serem żółtym, który najbardziej lubię, a nawet szynką. Czasem tylko udaje, że mi nie da, ale ja potrafię ją przekonać. Wystarczy, że usiądę przy niej na oparciu fotela, zapiszczę i popatrzę głęboko w oczy, a Pani (moja, moja) już mi daje, bo ja potrafię popatrzeć tak, że się nie da nie dać.

A tego wieczoru to tak popatrzyłam, że aż Pani dała się przekonać, że jedną kanapkę wspólnie możemy jeść. Pewnie domyśliła się, że inaczej w ogóle by nie mogła skończyć kolacji. Pani jest bardzo domyślna. Był i ser i szynka! Z dziubka!

(5. 03. 2010)

„To ostatnia niedzieeeela…”

2010-04-07T07:26:00.001+02:00

czyli: Sonia Kotem Tygodnia

Och, byłam Kotem Tygodnia. A dzisiaj jest niedziela, czyli ostatni dzień, kiedy noszę ten zaszczytny tytuł… Niestety, okazało się, że Kotem Tygodnia można być tylko przez siedem dni. Ale to nic. Dla takiej skromnej, cichej i spokojnej kociej damy, jak ja, to i tak aż nadto, zwłaszcza, że zupełnie nie spodziewałam się takiego wielkiego wyróżnienia.

Nie mogę oczywiście nie wspomnieć o dwóch ucztach, które zostały wydane na moją cześć z tej okazji i przy których na moment zapomniałam się i przestałam być damą:

1) kurczakowa: był surowy filet. Surowy! Uwielbiam wszystko, co surowe! Zaprosiłam nawet New (to ta, co jej nie lubię)!

2) rybna: była wątróbka (to taki gatunek ryby). W tym domu wątróbkę jadam tylko ja i Mech. New (ta, co jej nie lubię) się brzydzi, a Reszka była napchana filetem.

Aby podkreślić, jak bardzo jestem wdzięczna moim przyjaciołom za ten wybór, a także dla wielbicieli mojego talentu wokalnego przygotowałyśmy pożegnalny film, który upamiętnia otrzymanie przeze mnie tytułu oraz odsłania nieco kulisy moich codziennych przemian, dokonywanych dzięki torebeczkom, kapelusikom, koralom, wachlarzom, bukietom i innym drobiazgom, niezbędnym światowej kotce.

Oto, jak mawia Mech, specjalny sznureczek do pamiątkowego filmu. Ela mówi, że jeśli kliknie się ten sznureczek, można go obejrzeć w dużym oknie na youtube, by w pełni docenić detale moich kreacji:

Chciałabym podziękować panu Foggowi, który urozmaicił swoim głosem mój popis. Chciałabym także podziękować w imieniu swoim i Eli za wszystkie miłe słowa, cudowne komentarze do moich zdjęć, wspaniałe prezenty i moc głasków, jakie od Was otrzymałam, moi kochani przyjaciele. Niektóre z nich Ela mi czytała (ach, byłam zachwycona), głaskając przy tym długo i solidnie, a Pańciowi Kochanemu przeczytała chyba wszystkie, biedaczek, bo jego przy tym nie głaskała…

(7. 02. 2010)

Ciężki dzień Mechatka

2010-04-07T07:23:00.001+02:00

czyli: rzecz o tożsamości

Bo ja bym się chciała wyżalić, bo wczoraj miałam bardzo ciężki dzień i wszyscy byli przeciwko mnie, Mechatkowi. Bo najpierw chciałam się napić z wodopoju z kuli, a wtedy przybiegła New i wyskoczyła na półkę koło wodopoju, a ona jest taka duża, że już nie starcza dla nikogo miejsca na półce i jeszcze mnie zepchnęła i musiałam iść do miseczki, a z miseczki woda niedobra jest.

A potem jeszcze, jak poszłam do miseczki, żeby zjeść chrupka, to przyszła Reszka, bo też chciała chrupka i nie poczekała na swoją kolej, tylko nasyczała na mnie i też musiałam sobie iść. I to wszystko bardzo mi się nie podoba, bo już się przyzwyczaiłam, że Reszka często mnie pac! pac! łapką wychowuje, ale przy jedzeniu ja przecież nie potrzebuję wychowywania, bo umiem jeść dużo i nie wybrzydzam.

I mam na to wszystko dowody, bo Pani powiedziała: Mechatku, w dzisiejszych czasach trzeba zbierać dowody, no to zbieram. I jeszcze Pani powiedziała, że mam dołączyć dowody, to dołączyłam.

A potem jeszcze Pani powiedziała: Mechatku, głupotko ty moja zezowata, ale ja się tym nie przejmuję, bo Pani i Pańcio Kochany często zapominają, że ja jestem Mechatek i mówią do mnie: Ohydku, Ohydku albo Heterozygota albo Paskudku, ale ja przecież wiem, że jestem Mechatek. A Pani na to powiedziała, że ja, Mechatek mam dobrze ugruntowaną tożsamość, bo zawsze wiem, że jestem Mechatek. Ale chyba nie zaczną mówić do mnie Tożsamość, bo to trudne słowo i by mi się myliło.

A jeszcze się tym nie przejmuję dlatego, że ja mam wielką zaletę, która polega na tym, że nie mam żadnych kompleksów, za to mam tożsamość.

(31. 01. 2010)

Bo ja chcę do sypialni!

2010-04-07T07:20:00.004+02:00

czyli: sztuka perswazji

Bo ja chcę! Teraz! Już! Chcę do sypialni! Zobacz: drzwi są zamknięte! Dlaczego są zamknięte? Otwórz! Wpuść mnie do sypialni! Ja chcę do sypialni! Zobacz, sypialnia jest tam! Podążaj za moim ogonem! Ja chcę do sypialni!

Ps. 1. Od Pani: i tak codziennie rano, w południe, wieczorem...

Ps. 2. Od New: Jestem mistrzynią przekonywania! O, proszę: na załączonym obrazku pozdrowienia z sypialni :)

(29. 01. 2010)

Ręka z kapciem

2010-04-07T07:17:00.001+02:00

Zaczęło się od tego, że podnieśli na mnie rękę z kapciem. Bardzo Ich irytuje, kiedy wskakuję na półki i niezwykle starannie zrzucam na podłogę wszystkie: długopisy, klucze, słuchawki, karteczki, rękawiczki, aparat fotograficzny, spinkę do włosów, opakowanie po witaminach i tym podobne drobne przedmioty, których na półkach nie powinno być.

Któregoś dnia Ona wyglądała na szczególnie poruszoną porządkami, które robiłam na półce, bo aż podbiegła do mnie, zawołała: - Niuta, nie wolno! i podniosła nade mną rękę z kapciem. Stała tak i patrzyła na mnie, trzymała kapcia tuż nad moją pupą puchatą, więc ja też patrzyłam jej w oczy, próbując zrozumieć, czego chce. Wreszcie powiedziała do Niego: - Zobacz, ona zupełnie się nie boi.

Aha! To ja miałam się tego kapcia wystraszyć? Ale dlaczego? Czy kapeć może zrobić coś złego? Mnie nigdy nic nie zrobił, więc dlaczego miałabym się bać? Korzystam też często z tego, że Reszka nie lubi gry w zagryzanie kapcia, co okazało się, kiedy sikała na fotel. Ona wtedy rzuciła kapciem w jej kierunku: ach jak pięknie leciał, jak on leciał! Reszka nie wiadomo dlaczego uciekła, natomiast ja lecący kapeć natychmiast upolowałam i zagryzłam. Wspaniałe!

Od tamtej pory tylko czekam, kiedy Ona znów rzuci kapciem w Reszkę, bo do mnie jakoś nie chce. Każda gra ma jakieś reguły: może sygnałem rozpoczęcia zabawy jest sikanie na fotel?

Upolowany kapeć również ma wiele zastosowań: można się na nim walać wzdłuż i w poprzek, można go podgryzać, można do niego wkładać łapki i drapać, można też włożyć do środka nos i wąchać cudowne zapachy, a Oni wtedy tak śmiesznie chichoczą.

(28. 01. 2010)

Czarna królowa

2010-04-07T07:15:00.001+02:00

... z białymi skarpetkami ;)

To dla Was, chłopaki, najbardziej kocich z kocurów! Pani zwariowała i w ostatnich dniach nagrywała wszystko, co z siebie wokalnie wydobywałam, niestety stwierdziła, że niektóre sceny nie nadają się do publikacji (dlaczego???), więc tylko dźwięk można z nich dać do posłuchania... No dobrze. Może być i bez tych scen. Wystąpiłam za to jako Black Queen (with white socks, oczywiście) fantazjująca o kocurrrrrrach.

O, tutaj:

Jestem bardzo wdzięczna wszystkim, którzy zagościli w moich fantazjach. Te dźwięki to jest mój growling, czyli (jak mówi Pani) charakterystyczny dla wokalistów heavy metalowych śpiew, przeze mnie wykonywany z braku dostępnego kocura. To wbrew pozorom nie agresja, to wielki brak i tęsknota...;)

(27. 01. 2010)

Nagi instynkt

2010-04-07T07:12:00.001+02:00

czyli: tylko dla dorosłych kocurów

Ja też miałam! Chciałam wszystkim oznajmić, że ja też miałam, bo to nie może tak być, że Sonia miała, New miała, a ja nie, bo co by było, gdyby akurat przybył kocur, a ja bym nie miała rui? Zmarnowało by się, ot co! New czeka sobie na tego swojego królewicza, hehe, to se jeszcze poczeka, wybredna, ale Sonia! O, ta to jest prawdziwą konkurencją, bo jej się wszystkie kocury podobają i drze się potwornie po nocach, w nadziei, że jakiś się połasi. Nawet sobie singiel wydała, ale i tak żaden się nie połasił, hehe.

Mnie też się wszystkie kocury podobają, a najbardziej to Pańcio Kochany, ale on nie chce… Przecież to dla niego śpiewałam, wzdychałam, warczałam, tarzałam się po podłodze, tupałam tylnymi łapkami, zaglądałam mu w oczy, ocierałam się, pięknie się w jego stronę wypinałam, właziłam na niego… Nawet pięknie nasikałam na fotel, żeby mu dać do zrozumienia, gdzie byłoby najfajniej… Pani (moja, moja) rzucała we mnie kapciem, z zazdrości pewnie. Do tego już doszło, wyobraźcie sobie, że pełzałam za nim wszędzie, a on NIC. Powtarzał tylko: nie, nie Reszuniu, nie molestuj mnie już, nie, nie… Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Do czego jeszcze mam się posunąć? Może on nie ma nabiału? Nie, chyba nie… Pani by go wygoniła. A może jest już za stary? A może mu się nie podobam? Nie, niemożliwe... Jak mam go przekonać, jak?

A może coś robiłam nie tak? Sami zobaczcie i powiedzcie:

To dla Was, dla Was! Przybywajcie, chłopaki, pokażcie Pańciowi, co stracił! Przybywajcie! Co prawda, teraz już się uspokoiłam, ale obiecuję, że jak tylko przybędziecie, dla Was też tak pięknie zatańczę.

Ps. Od Pani: Pańcio ma nabiał ;)

(25. 01. 2010)

Zimowa przygoda

2010-04-07T07:09:00.002+02:00

Wciąż szukam i żądam nowych, świeżych wrażeń.

O tych białych płatkach, co za oknem, marzę.

Nie starczą mi myszki ani pełne miski,

Więc wyszłam na balkon, a balkon był śliski!

Śnieg padał i sypał aż balkon zaścielił.

Tak chciałam swe łapki zanurzyć w tej bieli,

Co z góry spadała, bo fruwa i nowa,

Aż smycz Pani wzięła z półki, gdzie ją chowa.

Zapięła. Drzwi szybko stanęły otworem,

Z nieba wciąż leciały płatki całkiem spore.

Zrobiłam krok jeden, potem drugi, trzeci,

Smycz Pani trzymała, by kot w dół nie poleciał.

Więc śmielej już pacam łapkami po śniegu,

Ledwo powstrzymałam ochotę do biegu,

Zostawiam na bieli łapek czterech ślady,

A Pańcio przejęty, patrzy cały blady:

Że zimno, że ślisko, że kotek nam zmarznie...

Ja futro mam przecież, w nim na mrozie raźniej!

Aż nagle klapnęłam na pupę puchatą!

Miauknęłam: dość zimy! Niech już będzie lato!

(25. 01. 2010)

Książę w białych skarpetkach

2010-04-07T07:06:00.001+02:00

...czyli królewna dorasta

Niutka jest za bardzo przejęta i podekscytowana tym, co się z nią od wczoraj dzieje, żeby móc coś napisać od siebie, dlatego pozwoliłam sobie na zabranie głosu w jej imieniu. Biega po całym mieszkaniu, tam i z powrotem, tam i z powrotem, tam i z powrotem, przy tym ślicznie śpiewa modulowanym głosem i przegania wszystkie dziewczyny z kąta w kąt. Wszystkie jej przeszkadzają, bo wszystkie są potencjalną konkurencją. Nie powinno ich tu być, bo a nuż zjawi się książę w białych skarpetkach?

Nasza królewna dorasta! Wczoraj miała pierwszą ruję! Najprawdopodobniej pierwszą, ale na pewno pierwszą, którą udało się zidentyfikować. Ma już troszkę ponad rok, więc możliwe, że już wcześniej coś się działo w tym nurcie, ale u maine coonów wszystko przebiega inaczej. Dyskretniej.

U Reszki, Soni i Mechatka rui nie da się nie zauważyć, bo drą japy najgłośniej, jak się da, Reszka i Mech fundują nam też efekty specjalne w postaci natrętnego molestowania i prowokowania do „innych czynności seksualnych”. Reszkę taką malutką zabrałam do domu, że mylą jej się granice międzygatunkowe, człowieka od kota nie odróżnia, więc od lat ma nadzieję, że podczas rui my, jej ludzie, coś z tym zrobimy. Gatunki jej się mylą, ale płcie rozpoznaje doskonale, więc odkąd zamieszkał z nami Pańcio, ja mam trochę spokoju…

A nasza majnkuna jest bardzo dyskretna. Cichutko sobie podśpiewuje, zrobiła się bardziej do głaskania i to wszystko. Tak jak przeczytałam w opisie rasy. Nie wygłupiałam się za bardzo, więc nie wzięłam ją na zasadniczą rozmowę pt. „skąd się biorą małe kotki”, bo ona doskonale to wie, jak wszystkie zwierzęta. Wie też czego chce: chce księcia. A w sumie, księcia to chcę dla niej ja, majnkunie byłoby obojętne, jakiej rasy, jakiego koloru i jakiej długości futra ten kocur by był. Nie zna słowa MEZALIANS. Za to ja znam, więc muszę dopilnować, żeby go nie popełniła. Wszystko musi się odbyć zgodnie z protokołem, papierami, rodowodami, jak w najlepszej rodzinie... Żeby maluchy były z prawego łoża. Żadnych związków na kocią łapę.

W tym roku (postanowienie noworoczne) czas zarejestrować ją jako koteczkę hodowlaną, pojechać na kilka wystaw (jest tak piękna, że z pewnością sędziowie też się zachwycą!), no i poszukać tego księcia szlachetnego rodu… (Ma być rudy z białymi skarpetkami.)

(22. 01. 2010)

…Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch!

2010-04-07T07:02:00.001+02:00

czyli: pierwszy singiel Soni

Mamy zaszczyt przedstawić Państwu teledysk do pierwszego singla utalentowanej pieśniarki Soni, zawierający koncertowe nagranie wykonania jednej ze zwrotek starodawnej kociej pieśni miłosnej.

Nagranie „…Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch!” skierowane jest do specyficznej i wymagającej grupy odbiorców: kocurów, potrafiących docenić kunszt wokalny artystki, rytm i melodię pieśni oraz zawarty w niej ogromny ładunek emocjonalny, a w szczególności wytrwałość, upór i determinację, wyrażone w aż 30-krotnym powtórzeniu namiętnego zawołania. Tyle kolejnych miauknięć podczas nagrania wydała z siebie artystka, sądzimy więc, że taka ich seria stanowi integralną całość, czyli jedną zwrotkę pieśni.

Twórcy wyrażają ogromną wdzięczność dla 30 wspaniałych kocurów: Ambrożka, Aslana, Bambusa, Bazylka, Bąbla, Borysa, Dziudzia-Wafelka, Elmo, Fifona, Franka, Franusia, Hanniego, Jarheada, Kubusia, Leonarda, Macieja, Mariana, Mruczusia, Nurofena, Oczko, Pirata, Pucha, Pudra, Pysia, dwóch Rudolfów, Sigiego, Stefana, Sylwestra i Wąskiego, które zechciały wystąpić w charakterze obiektów marzeń Soni oraz dla Pańcia Kochanego za wyrozumiałość podczas wielokrotnego odsłuchiwania pieśni na domowych głośnikach, które bardzo ułatwiło prace montażowe nad teledyskiem.

Nagrania dokonano 17 stycznia 2009 r. w małym pokoju. Ubolewamy, że ze względów technicznych oraz wytrzymałościowych nie możemy przedstawić Państwu wszystkich 17 zwrotek pieśni. W trosce o jakość obrazu polecamy obejrzenie teledysku bezpośrednio na youtube w dużym oknie.

Zapraszamy:

(20. 01. 2010)

Marzec w styczniu

2010-04-07T07:00:00.001+02:00

...czyli starokocia pieśń miłosna

„…Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch! Muuach… Mrraaa-aauch! Muuach… Mrraaa-aauch! Mrraaa-aauch! Muuach…” *

Pierwsza zwrotka starodawnej pieśni miłosnej wykonywanej tradycyjnie przez kotki na wiosnę, zazwyczaj w marcu, ale spotykane są również kotki wykonujące ją w innych miesiącach. Z żalem stwierdzam, że zaprezentowany powyżej zapis literowy w alfabecie łacińskim jest zdecydowanie niedoskonały i nie zdoła oddać całego bogactwa dźwięków i akcentów, których subtelne odmiany decydują zapewne o drobnych niuansach znaczeniowych.

Niezwykle istotna jest również niemożliwa do oddania w zapisie intonacja oraz kilkunastosekundowe, precyzyjnie wyliczone pauzy, podkreślające napięcie i towarzyszące pieśni stany uczuciowe pieśniarek. Pieśniarki o mistrzowskim kunszcie uzupełniają występ popisami tanecznymi, wśród których szczególną uwagę przykuwają: przykucanie, przytupywanie tylnymi łapkami, a także tarzanie się po podłożu, prawdopodobnie najistotniejsze i decydujące o wyborze najatrakcyjniejszej pieśniarki. Niestety, jesteśmy tutaj zdani jedynie na nasze ludzkie, niedoskonałe domysły, podobnie jak przy próbach tłumaczenia słów pieśni.

Prawdopodobne znaczenie słów w starokocim:

*„Kocura! Kocura! Kocura!

Chcę kocura! Chcę! Przybywaj,

kocurze, przybywaj!”

Sonia, jako pieśniarka wybitna, pieśń wykonuje bez względu na porę dnia i nocy, z ogromnym zaangażowaniem i bez oznak zmęczenia, śpiewając również pozostałe 17 zwrotek ciepłym, głębokim i donośnym altem. Chciałabym podkreślić, że prawdopodobnie doskonała znajomość niecytowanych tutaj, a wykonywanych w całości zwrotek oraz niepospolita ekspresja sprawiają, że jest ona znaną doskonale przez naszych sąsiadów artystką.

(17. 01. 2010)

No i się okazało!

2010-04-07T06:56:00.001+02:00

...czyli domowa genetyka

Że Niuta jest tabby, to było od początku wiadomo, bo ona ma na to całe mnóstwo papierów i nawet inne oficjalne imię, tylko my w domu nie mówimy na nią Levada of Nemo PL. Ale ja, Mechatek nie mam żadnych papierów, ani Sonia też nie ma żadnych papierów, tylko książeczkę zdrowia kota, w której jest napisane, że ma rasę „kot domowy”, a maść „buro-białą”. A Reszka ma tylko taką kartkę ze schroniska sprzed 11 lat, z którego została zabrana przez Panią (bo Pani chomikuje wszystkie ważne karteczki), że jest adoptowana, rasy mieszanej, a na dodatek „czarna, białe łapy”, a także książeczkę zdrowia kota. I w książeczce zdrowia kota Reszki jest napisane, że jest wielorasowa i czarno-biała. A ja jestem tylko bura.

No, ale teraz, kiedy Pani czyta wszystko, co jej wpadnie w ręce o kociej genetyce, powiedziała, „że dłużej tak być nie może” i dopiero zaczęło się okazywać! Pani pooglądała obrazki, pooglądała nas, nauczyła się nowych wyrazów i już wszystko wiadomo. Wiadomo na przykład, że „jedną z najlepiej rozpoznawalnych cech kociego futra są „prążki”.(…) U kotów spotykane są cztery główne wzory pręgowania: tygrysi, klasyczny, cętkowany i ticked (pręgowanie przesiane)”.*

I od dzisiaj u nas jest tak: Niuta dalej została tabby, ale można też na nią mówić, że jest pręgowana klasycznie albo marmurkowa. Sonia to najbardziej jest pręgowana tygrysio. I to by wyjaśniało te ich konflikty z Niutą, bo ”pręgowanie tygrysie jest dominujące wobec pręgowania klasycznego”*, a Niuta pewnie nie chce być zdominowana. Ale Pani ma wątpliwość, czy Sonia troszkę nie jest cętkowana. Z białym. A ja, Mechatek, jestem mutantem, bo chyba jestem cętkowana, a „rysunek cętkowany jest modyfikacją pręgowania tygrysiego lub klasycznego”.* Ale Pani powiedziała, że jednak jak się mi dobrze przypatrzeć, to te cętki takie słabe są, więc może jestem ticked i to najprawdopodobniej heterozygota, bo mam taki "zanik wzoru na futrze"*, ale „heterozygota nadal będzie posiadać częściowe pręgowanie na łapach, głowie i ogonie”.* No, mam tylko nadzieję, że Pańcio Kochany się nie dowie, bo by mnie zaczął nazywać: „Heterozygota, Heterozygota”, a ja dalej chcę być Mechatek. A Reszka jest „bikolor” i ma gen łaciatości. Ale dalej jest czarna z białym.

I Pani kazała mi się tutaj zapytać, czy wszyscy, jak się zaczynali interesować hodowlą (a to wszystko przez Niutę), to też im tak biło na głowę z kolorami. To pytam :)

* cytaty i ilustracje zaczerpnięte z artykułu ”Dziedziczenie cech okrywy włosowej” Izabeli Kurkiewicz http://www.felinologia.edu.pl/artykul-019

(10. 01. 2010)

I po brzuszku też!

2010-04-07T06:53:00.001+02:00

...czyli profilaktyka antybezoarowa

Wczoraj zostałam cudownie wydrapana grzebieniem...

Mrrrrr....Mrrrr.... Dlaczego Pani nie robiła mi tak wcześniej? Po pleckach, po boczkach, i po brzuszku też... Mrrrr... Cuuuudownie... Mrrrr.... I jeszcze po szyi.... I po brzuszku...

Ach, Pani mówi, że chodzi o bezoary. Bezoary to takie pulpy z włosów, które gromadzą mi się w brzuszku i podobno to trochę przez nie mam złe wchłanianie i takie kiepskie wyniki badań krwi. I dlatego schudłam. Te pulpy robią się tam same, ponieważ jestem bardzo zadbaną kotką i często się myję, więc zlizuję mnóstwo włosków z futerka. I one mi się gromadzą w brzuszku. Niektórych udaje mi się samodzielnie pozbyć, mam nawet specjalną karmę oraz pastę do tego, ale niektóre jednak zostają. I żeby nie robiło się ich za dużo, Pani będzie mnie regularnie wyczesywała...

Mrrr... Co tam pulpy włosowe... Co tam bezoary... Co tam złe wchłanianie... Niech sobie mówią, co chcą, byle mnie wyczesywali.... Mrrrr.... I po brzuszku...

ps. Ciekawe, czy Pani też ma bezoary? ;)

(4. 01. 2010)

Petardy i dziewczęta

2010-04-07T06:50:00.001+02:00

...czyli: nawet Sonia

Czując się zobowiązana licznymi relacjami na blogach bliższych i dalszych kocich przyjaciół z serwisu Unitedcats oraz krótkimi acz nerwowymi rozmowami przeprowadzonymi ze znajomymi posiadającymi zwierzęta (zarówno koty, jak i psy), w trakcie których dzielili się ze mną obawami dotyczącymi przewidywanej, aktualnie obserwowanej lub zaobserwowanej w przeszłości reakcji swoich zwierząt (zarówno kotów, jak i psów) na powszechnie spotykane podczas obchodów nadejścia Nowego Roku sztuczne ognie i petardy, niniejszym oświadczam:

1. Od kilku godzin za oknami naszego mieszkania obserwujemy nieregularne sztuczne ognie, stanowiące z pewnością prywatną inicjatywę mieszkańców osiedla.

2. Spodziewamy się obserwowac regularny i spektakularny pokaz sztucznych ogni, od wielu lat uświetniający sylwestrową noc w Bielsku-Białej, organizowany na Placu Ratuszowym, doskonale widoczny z Placu Chrobrego, a w całkowicie zadowalający sposób widoczny z okien naszego mieszkania.

3. Zarówno nieregularnym prywatnym pokazom, jak i zapewne oficjalnemu, towarzyszą lub będą towarzyszyć równie nieregularne, straszliwe, przerażające i potwornie głośne hałasy, będące odgłosami wybuchów materiałów pirotechnicznych.

4. Wobec powyższej sytuacji oraz mając na uwadze opisane na wstępie relacje przyjaciół, nie można nie zadać sobie pytania, jak zareagują:

a) Reszka

b) Mechatek

c) Niutka

d) Sonia

Ad a) śpi na żółtym kocyku, od czasu do czasu tępo wpatrując się w ciasteczka

Ad b) śpi zwinięta w kłębuszek na kocim drapaku

Ad c) nudzi się, w związku z czym ciąga nazbieraną podczas świąt rafię po całej chałupie i zaczepia Pańcię i Pańcia zachęcając do wspólnego ciągania

Ad d) śpi w domku

5. Oświadczam również, że wszyscy uczestnicy opisanej powyżej sytuacji oraz autorka wpisu, jak również wspomniany Pańcio znajdują się w pełni władz umysłowych w sensie spożycia :)

Szczęśliwego Nowego Roku :)

rezervat

(31. 12. 2009)

Koci kącik

2010-04-07T06:46:00.001+02:00

Ona mówi od kilku dni, że nasz koci kącik ulegnie LIKWIDACJI. Podobno dlatego, że zabawki z kulkami nam się znudziły... Coś w tym jest, bo i ja i Mech (główni użytkownicy placu zabaw) znalazłyśmy sobie nowe rozrywki ( ja kolekcjonuję rafię, Mech mi pomaga), Reszka zawsze wolała myszki, a Soni zabawki służyły głównie do ocierania się. Sonia tak już ma, taka poważna i dostojna, wszystko uznaje za dziecinne i głównie śpi... Jak ja jej nie lubię!

Od Eli: Zabawki zostaną schowane do szafy. Jak je wyciągniemy po miesiącu - będą jak nowe i dziewczyny znów będą miały frajdę :)

(28. 12. 2009)

Niuta, nie wolno!!!

2010-04-07T06:44:00.001+02:00

...czyli świąteczna kolekcja Niutki

Mam nowe hobby. Zajmuję się nim w każdej wolnej chwili, kiedy nie śpię albo nie ganiam za Sonią. Wszystko zaczęło się od ubierania stroika. Najpierw wolno było się bawić tymi wszystkimi zabawkami: wyciągać, kulać, chować pod stół i podgryzać. Aż nagle, kiedy stroik był gotowy, nie wolno. Ona krzyczy: Niuta, nie wolno! On krzyczy: Niuta, nie wolno! Dlaczego nie wolno? Przedtem było wolno?

No i dlatego wymyśliłam sobie nową zabawę. Należy wykorzystać moment, kiedy Oni nie widzą, podejść do stroika, znaleźć wystający kawałek rafii i sprytnie go wyciągnąć, tak żeby niczego innego nie ruszyć, co jest trudne, ponieważ rafia jest długa i się zaczepia. Na szczęście Mech współpracuje. A potem trzeba szybko, myk, myk, przez duży pokój i przedpokój zaciągnąć rafię do pokoju dla gości. Mam już całą kolekcję! Gromadzę ją na kupie. Na rafii można się położyć, można ją podgryzać, ciągać i walać po niej. Rafia jest fajna.

Oni rzadko zaglądają do tego pokoju, ale jakoś wyczaili, że tam gromadzę swoje zbiory. Ona powiedziała, że mogę. I teraz, kiedy biegnę, myk, myk przez przedpokój z kolejnym kawałkiem rafii, udają że nie widzą. A potem udają zaskoczenie: Ojej, Niutku, ile już sobie nazbierałaś! Moja kolekcja jest bardzo rozwojowa, bo na stroiku jeszcze zostało dużo rafii.

Ps. Niuta przezabawnie wygląda, kiedy tak przemyka z uniesionym i napuszonym ogonem i cwaniacką miną z rafią w pyszczku ciągnącą się za nią przez pół metra :)

(26. 12. 2009)

Kołacz

2010-04-07T06:41:00.001+02:00

…czyli ludzie są dziwni

Jak już wielokrotnie wspominałam, ludzie nie przestaną mnie zadziwiać… Kiedy kot coś robi, przynajmniej jasne jest, po co. Dlaczego. Cel. Cel jest zrozumiały. Natomiast ludzkie powody dziwnych działań nie są zrozumiałe. Żeby znikać z domu na długie godziny, trzeba mieć przecież ważny powód. Ona powtarza: Bez pracy nie ma kołaczy. Czyli musi bardzo lubić kołacze. Czyli kołacze muszą być pyszne albo puchate i szybko się turlać, albo nadawać się do rzucania, żeby można było je łapać i wpychać pod szafkę, żeby potem je stamtąd wydobywać i znowu wpychać... Tak, KOŁACZ musi być czymś w rodzaju SMAKOŁYKA albo MYSZKI.

Więc, kiedy dziś wróciła do domu i oznajmiła, że kupiła KOŁACZ, biegałam cała podekscytowana. Z początku wszystko było zgodne z moimi przewidywaniami: wyciągnęła KOŁACZ z torby (a z reguły wyciąga coś interesującego, a gdy nie wyciąga, to sama stamtąd wygrzebuję), papier szeleścił zachęcająco (jak wszystkie papiery i reklamówki), poszła do kuchni (to też ważna wskazówka, że będzie ciekawie) i wreszcie położyła KOŁACZ na talerzu… Cóż za rozczarowanie… Próbowałam, naprawdę próbowałam zrozumieć. Obwąchałam. Chyba do jedzenia, ale bez szaleństwa… Pchnęłam łapką. Trochę się przesunął. Obeszłam dwa razy dookoła. I nic! Nic w KOŁACZU nie było ciekawego! Ani nie pachniał SMAKOŁYKIEM, ani nie przypominał zabawki. Ani nawet się nie turlał i nie miał myszkowego futerka...

A Ona po to znika z domu? Żeby polować na coś takiego?! Długo patrzyłam Jej w oczy…

Ps. Nawet Mech, która lubi wszystko, uznała że KOŁACZ do niczego się nie nadaje. Kawałek sera zjadła z grzeczności, bo jak już się tak strasznie napiszczała, że chce, to nie wypadało zostawić… Nawet Mech!

(21. 12. 2009)

Było cudownie...

2010-04-07T06:38:00.001+02:00

...czyli choroba Pani

Moja Pani kochana (moja, moja….) przez cały poprzedni tydzień była w domu, nigdzie nie wychodziła, nie zniknęła nagle jak zazwyczaj na CAŁY dzień. Zazwyczaj znika do jakiejś „pracy”, na coś co się nazywa „dyżur”; ja nie wiem co to jest, ale kiedyś próbowała tłumaczyć, że to dlatego, żeby było jedzonko dla mnie i że gdybym zaczęła na siebie zarabiać, to nie musiałaby tak znikać, też coś… Raz przecież zarobiłam: dostałam kupon za tytuł Kota Tygodnia, a ona dalej wychodzi! No, ale w ubiegłym tygodniu była chora. Kaszlała, psikała i CAŁY czas była w domu! To był cudowny czas… Bo (moja, moja…) Pani dużo leżała i spała, w dzień też, a w dzień to Pani zasypia na wersalce pod żółtym kocykiem, a nie zamyka się w sypialni, więc mogłam leżeć i spać na niej i mruczeć do niej. Cały czas! Tylko Pani (moja, moja…) i ja. No, i czasami Mechatek…

(20. 12. 2009)

Kocie TV

2010-04-07T06:35:00.001+02:00

...czyli dlaczego lubię sypialnię

Zawsze rano pod drzwiami sypialni bardzo się niecierpliwię: miauczę (miiaaauch), wzdycham (hha......) i nawołuję (aha!), żeby jak najszybciej mnie wpuścili. Kiedy Ona wstanie, wiem, że tylko jeszcze pobawi się wodą z kranu w kuchni, nasypie śmierdzących granulek do ich miseczek (Oni na to mówią KUBKI), naleje do nich wody i już! Już możemy iść do sypialni!

A tam same atrakcje: pomijam już tarmoszenie, głaskanie, przewalanie i podgryzanie na łóżku, ale okno! Okno jest najciekawsze. Za oknem rośnie drzewo, na którym siadają ptaki. Małe, duże, rozmawite... I latają. Siadają, znowu się zrywają. Mogę obserwować je godzinami, cały czas w gotowości: może któryś się zagapi? Podleci bliżej? Niestety, złapać się ich nie da, bo są oddzielone szybą. To zabawa w polowanie, a nie prawdziwe łowy.

Ona mówi, że od tego mojego oglądania programów przyrodniczych o ptaszkach cała szyba jest uciapkana noskiem i łapkami... Ale to nie jest mój problem. Oni próbują naśladować moje nawoływania do ptaków, ale wychodzi im coś w rodzaju: kch, kch, kch. Nigdy nie uda im się powiedzieć tego tak, jak trzeba.

(13. 12. 2009)

GDZIE JEST MYSZKA?

2010-04-07T06:32:00.004+02:00

... czyli instrukcja do zabawy

Przed rozpoczęciem zabawy GDZIE JEST MYSZKA należy wybrać jedną z myszek znajdujących się w koszyku z myszkami. Do wyboru mamy następujące myszki: biała duża, dwie różowe, biała mała, czarna, zielona, czerwona.

Następnie należy postępować zgodnie z instrukcją podaną na załączonych obrazkach:

1. Zanosimy myszkę pod szafkę (może być również fotel, półka, wersalka).

2. Wpychamy myszkę najgłębiej, jak potrafimy.

3. Upewniamy się, czy myszka jest wystarczająco dokładnie schowana.

4. Czekamy na pytanie Pani/Pana: GDZIE JEST MYSZKA? i przystępujemy do poszukiwania i wydobywania myszki spod szafki.

5,6,7. Wydobywamy, ponownie chowamy, wydobywamy, ponownie upychamy, zrzucamy drobne przedmioty stojące na szafce, przekopujemy się przez książki, ponownie upychamy, przewracamy wazoniki, wydobywamy (...) Powtarzać dowolną liczbę razy.

8. Zabawa GDZIE JEST MYSZKA kończy się w dowolnie wybranym momencie lub kiedy uda się wydobyć myszkę.

Miłej zabawy :)

(10. 12. 2009)

Samodzielne myślenie

2010-04-07T06:30:00.001+02:00

...czyli Sonia i nowe zabawki

Przespałam moment, kiedy te dziwne przedmioty pojawiły się w pokoju. Nie lubię, kiedy za dużo się dzieje i chowam się wtedy w moim domku, gdzie można wszystko bezpiecznie przeczekać. A tamtego dnia nagle zrobiło się nieprzyjemne zamieszanie, słyszałam, jak dzwonił dzwonek, więc nie czekałam już, aż Ela otworzy drzwi, tylko schowałam się w domku i nasłuchiwałam najpierw jej rozmowy z obcym człowiekiem, potem strasznych szelestów paczek, które wniosła do domu, śmiechów, okrzyków i miauków… To zupełnie nie jest na moje nerwy, postanowiłam więc się zdrzemnąć i przespać ten harmider. A potem okazało się, że te przedmioty już stoją w pokoju.

Poczekałam na spokojną chwilę wieczorem, kiedy wszystkie inne spały i sprawdziłam, do czego te przedmioty służą… Długo przyglądałam się z daleka, aż zdecydowałam się podejść bliżej. Nic złego się nie działo, więc usiadłam całkiem blisko przy jednym z nich i zaczęłam go obserwować. Nadal nic się nie działo. Hm… Poczułam się bardzo skonsternowana. Do czego to służy? Hm… Niestety przespałam też chwilę, kiedy Ela tłumaczyła i pokazywała, jak z nich korzystać. Ale powolutku, drogą prób i błędów odkryłam zastosowanie jednego z nich. Te przedmioty są bardzo przydatne i interesujące.

Do wszystkiego doszłam samodzielnie:

Wystarczyła chwila namysłu, aby wszystko zrozumieć (1)

Można ostrzyć pazurki, drapiąc twardą solidną tekturę (2)

Można podgryzać plastikowy brzeg (3)

Można ocierać się główką o cały przedmiot (4)

Jednak nie poznałam jeszcze zastosowania kulki, która stanowi część tego przedmiotu (5).

Widziałam z daleka, jak New i Mechatek robią z nią coś takiego, że wydaje dziwny dźwięk i chyba się rusza. Hm…Niestety na razie nie miałam okazji sprawdzić, co takiego wywołuje ten odgłos jakby turlania, ponieważ za każdym razem, kiedy podchodzę, New mnie odpędza i napada na mnie, aż nie schowam się do domku. Ale kiedyś na pewno odkryję też, do czego służy kulka. Sama!

(7. 12. 2009)

Moja trzecia największa przyjaciółka

2010-04-07T06:25:00.002+02:00

... czyli Mech i New

No i stało się tak, jak chciałam i próbowałam zrobić, bo New przestała być już dawno nowa i odkąd zaczęłam rozumieć, co do mnie miauczy, bo ona miauczy całkiem inaczej, zostałyśmy wielkimi przyjaciółkami.

Nasza wielka przyjaźń polega na tym, że razem się bawimy bawidełkiem z piórek i razem szukamy myszki w zabawie GDZIE JEST MYSZKA, a Pani mówi wtedy o mnie: Jaka ona szybka. I potrafimy też razem się bawić tymi nowymi zabawkami, które polegają na popychaniu kulki łapką, żeby ona się toczyła, więc popychamy kulkę po dwóch stronach tunelu, raz ja do New, a raz New do mnie, a kulka się toczy i tak odbijamy kulkę do siebie, a ja jeszcze na dodatek ganiam za kulką cały czas.

Pani mówi, że bardzo ładnie się bawimy, a do Pańcia Kochanego powiedziała: Wiesz, one się chyba lubią. Aha i jeszcze mam napisać, że przychodziłam do New, kiedy była chora i lizałam ją po główce i od tego zaczęła się nasza wielka przyjaźń i od tego, że czasem spotykałyśmy się noskami, a ja najpierw wtedy uciekałam, a potem przestałam uciekać.

A tutaj jest specjalny sznureczek do filmu, kiedy się bawię w kulkę:

(5. 12. 2009)

Dziwna kulka

2010-04-07T06:23:00.002+02:00

… czyli zalety chorowania

W ubiegłym tygodniu wciąż jeszcze dawali mi krople, ale za to trzy razy dziennie zabierali mnie do sypialni, żeby w spokoju zakrapiać TOBREXEM moje lewe oko, bo piszczałam i wyrywałam się, więc mieli obawy, że Reszka stanie w mojej obronie i się na nich rzuci. Reszka ma duże poczucie sprawiedliwości. A ja bardzo lubię ten pokój. Zakrapianie się skończyło, więc teraz wpuszczają mnie tam tylko rano, zanim wyjdą z domu.

A poza tym pojawiły się nowe zabawki! Ona wyciągnęła z wielkiego pudła dwa dziwne przedmioty. Zebrałyśmy się wszystkie, żeby zobaczyć, gdzie je postawią i po co to w ogóle jest. Obwąchałyśmy. Popatrzyłyśmy. Ale nic nie było wiadomo, aż Ona nam pokazała! To jest coś w rodzaju polowania! Jak tylko zrozumiałam, do czego to służy, zapomniałam o oku i kroplach i chorobie i natychmiast przystąpiłam do wydobywania kulki. Jak się ją popchnie, to się toczy dookoła. Super. Pac! łapką i się toczy. Pac! i znowu się toczy. I szura. Jedną łapką, drugą łapką. Tylnymi też. Jak mi się nudzi to podchodzę i pac! I jest zabawa! Mogę się bawić sama, albo z Nią, albo nawet z Mechatkiem, bo Mech też szybko załapała, jak robić pac! żeby kulka się toczyła. Więc czasami siadamy sobie naprzeciwko i podajemy sobie kulkę. Pac!

Ona stwierdziła, że jesteśmy bardzo bystre. Bo Sonia na przykład do tej pory nie załapała. Ale to dobrze, nie lubię jej. A Reszka niby poluje na kulkę, ale podskakuje koło niej, jakby polowała na mysz, a nie o to w tym chodzi. Trzeba tylko usiąść, albo się położyć i pac! i się toczy… Okazało się jednak, że ta kulka to jakaś dziwna jest. Bo w ogóle nie da się jej stamtąd wydobyć i wepchnąć pod szafkę. Wtedy można by się jeszcze bawić w GDZIE JEST KULKA. Próbowałam na siłę, próbowałam zębami i nic. Tylko pac! i się toczy…

(2. 12. 2009)

Wróciła!

2010-04-07T06:20:00.001+02:00

Przez całe trzy dni czekałam. Spałam. Czekałam. Spałam. Pan dolał wody do miseczek. Źle zrobił. Wody nie nalewa się do miseczek, tylko uzupełnia w wodopoju z kuli. Pani to wie. Nasypał chrupek do miseczek. Co z tego... Inaczej nasypał. Nie tak jak trzeba. Źle nasypał. Minął jeden dzień. Drugi. Trzeci...Więc tylko spałam i czekałam, aż wreszcie...! Wróciła! Pani wróciła! Moja, moja, moja! Aż podskoczyłam do góry, zamiauczałam, a potem już nie mogłam przestać skakać: na fotel, na stół, biegiem do przedpokoju, znów do pokoju, na wersalkę, na fotel, na parapet, na Panią! Moją, moją... Powiedziała to, co trzeba: "Reszku, Reszku, kochany". Przytuliła. Zapachniała jak trzeba... A kiedy Pan stwierdził: "Wiesz, ona przespała cały ten czas, kiedy Cię nie było. I z nich wszystkich cieszy się najbardziej", Pani mnie przytuliła i szepnęła do ucha to, co lubię najbardziej: "Moja, moja, moja...."

(1. 12. 2009)

Zaczynam widzieć!

2010-04-07T06:15:00.001+02:00

…czyli bardzo kiepski tydzień

Od tygodnia spotykają mnie w tym domu wielkie nieprzyjemności. Kilka razy dziennie wlewają mi do lewego oka różne paskudztwa. Ona mnie trzyma, On wkrapia. Zaczęło się od ZAPALENIA SPOJÓWEK. Mrużyłam lewe oko, miałam zaczerwienione. Przez tydzień podawali mi SULFACETAMID. Nie pomogło. Ona wystraszyła się, że to KOCI KATAR albo CHLAMYDIOZA. Potem jeszcze Sonia uszkodziła mi powiekę, co skomplikowało sprawę i dodatkowo boli.

Wszystko zaczyna mi się źle kojarzyć. Na przykład smycz. Dawniej, kiedy Ona zakładała mi smycz oznaczało to SPACER. Ale teraz na spacery nie jeździmy, za to jeździmy do Pana Doktora Wątroby. On stara się być miłym człowiekiem, ale nie da się być miłym, kiedy pęsetką trzeba odciągnąć trzecią powiekę, żeby zobaczyć, czy nie ma owrzodzeń rogówki, nawet kiedy najpierw wkropi się znieczulenie! Nie ma owrzodzeń.

Wczoraj miałam już naprawdę dość i schowałam się na pięć godzin do tapczanu. Wyszłam, żeby ich uspokoić, bo zaczęli nerwowo nawoływać NIU NIU i żeby mnie skłonić do wyjścia Ona nawet demonstracyjnie trzaskała drzwiami do lodówki, czego nie powinno się ignorować, bo wtedy jest SMAKOŁYK, oszuści… Kiedy wyszłam, znowu mnie złapali i znowu wlewali do oka krople. A po wszystkim, jeszcze obcięli mi pazury i wyczesali. Mam dość. Nigdy w złości nie podniosłam na nich łapy i te ślady na szyi i ramieniu, które Ona pokazuje, też nie zostały zrobione w złości, tylko dlatego, że podczas wlewania kropli się wyrywałam. I jeszcze ten ślad po pazurach Soni na powiece, bo nie dość, że mam to ZAPALENIE, to Sonia jeszcze wdaje się ze mną w bójki. Akurat musiała w to chore oko! Nie znoszę jej i będę za każdym razem przeganiać ją z Jej kolan. Za każdym razem.

Ona twierdzi, że jest lepiej. Oko mogę już w miarę normalnie otwierać i zmniejszyła się ilość tej brązowej wydzieliny, którą Oni nazywają ŚPIOCHAMI i wycierają chusteczką. Teraz wlewają TOBREX. Jeśli i to nie pomoże, dojdą jeszcze tabletki UNIDOX. Nazwy nieważne, nie będę ich zapamiętywać, bo nie mam zamiaru już nigdy się z nimi spotkać.

(27. 11. 2009)

Specjalny sznureczek

2010-04-07T06:11:00.001+02:00

...czyli Mech is an international star!

A jedna pani z Francji napisała, że ja, Mechatek jestem a beautifull cat and an international star! I Pani powiedziała: Mechatku, robisz karierę. I Pani jeszcze powiedziała, że w takim razie zrobimy filmik, tak jak mi kiedyś obiecała, filmik tylko i wyłącznie o mnie Mechatku, i przez całe popołudnie przybijałam Pani piątkę, a potem Pani siedziała przy komputerze i robiła filmik, a mnie pozwoliła siedzieć na kolanach, a ja bardzo starałam się nie ugniatać, żeby mnie nie wygoniła. A jak już zrobiła, to razem oglądałyśmy i tam na ekranie był kotek, ale chociaż strasznie się starałam, to go nie można było dotknąć, więc gdzie jest ten filmik, jak go nie można dotknąć łapką?

Pani powiedziała, że kiedyś trzeba będzie nakręcić aneks, jak Mechatek ogląda Mechatka, a filmik jest daleko w internecie, i można go znaleźć po takim specjalnym sznureczku. I że damy do mojego pamiętnika sznureczek do tego filmu.

I tu jest ten sznureczek:

Aha. I jeszcze poza tym, że umiem przybijać piątkę, umiem też robić fikołki. W przód i w bok.

Aha i jeszcze mam napisać, że jestem bardzo kochana, bo Niutka ma bardzo chore oczko i ja przychodzę ją lizać po główce. No bo mi jej żal, jak ona tak piszczy, kiedy wlewają jej do oczka lekarstwo.

I Pani kazała mi jeszcze napisać, że bardzo dziękuje pani musynie od ślicznej Tofi, że jej przypomniała, że jestem kotem... meta... metafizycznym? Chyba tak miałam napisać. To piszę.

(23. 11. 2009)

O co chodzi...

2010-04-07T06:06:00.001+02:00

... z tymi URODZINAMI?

Oni nie tylko czasami dziwnie się zachowują, ale ciągle używają nowych słów. Wiele już rozumiem, ale wciąż pojawiają się nowe. Wiem, co to znaczy: JEDZONKO-JEDZONKO, WOOOODA DLA KOTA, SMAKOŁYK, BAWIMY SIĘ, GDZIE JEST MYSZKA. Wiem też, że ja to NIU, chociaż pamiętam, że jak byłam mała, to inna Ona wołała do mnie LEVADKA. Ciekawe, czy wszystkie koty, jak trochę urosną, to muszą pojechać do nowego domu i dostają nowe imiona? Pewnie tak…

A niedawno pojawiło się kolejne nowe słowo. Podobno we środę były URODZINY. Od paru dni mówili, że NIU ma URODZINY, NIU ma URODZINY. I Ona i On patrząc na mnie powtarzali to tak często, aż pomyślałam, że to słowo chyba mnie dotyczy.

Od rana czekałam, aż się wyjaśni, co to jest URODZINY. Może Ona wyciągnie URODZINY z siatki i okaże się, że to coś smacznego? Albo znajdę w koszyczku z zabawkami nową zabawkę? A może URODZINY są pod gazetami na stole? NIE WOLNO mi wchodzić na stół w dużym pokoju, ale byłam bardzo ciekawa, a Oni jeszcze spali, więc zrzuciłam gazety na dywan i starannie zajrzałam pod każdą. Ale URODZIN tam nie było… Wszystko od rana było jak zwykle. Ona wstała, pobawiła się wodą ze zlewu w kuchni, co bardzo lubię obserwować, a czasem się dołączam i łapię kropelki, potem tę wodę ugotowała i wlała do kubków z czarnymi śmierdzącymi granulkami. Oni to piją. Jak zwykle się przywitała: NIU, NIU, grzecznie odpowiedziałam: „AAAhhaaaa”. Trochę mnie podrapała po głowie, trochę za nią połaziłam i zaprowadziłam do sypialni. Zawsze wtedy wysoko stawiam ogon, żeby dokładnie wiedziała, gdzie ma iść. W sypialni obserwuję ptaki za oknem, stamtąd widać ich najwięcej, więc nauczyłam Ich wpuszczać mnie tam rano. Jak zwykle zniknęli potem na kilka godzin. Ten czas przesypiam.

Po południu wrócili. I też wszystko było jak zwykle. Zabawa z Nią w GDZIE JEST MYSZKA, zabawa w zrzucanie papierów ze stołu, które oni uwielbiają sprzątać i mówią wtedy: oj NIUTKA, NIUTKA. Pobiłam się z Sonią. Trochę zabawy z Nim w PODGRYZANIE. Głaskali mnie też tyle, ile im pozwalam. Jak mam dość, to się wyrywam. Jestem silnym kotem, więc nie zatrzymują mnie na siłę. Zabawa w rzucanie kulki z gazety. A URODZIN wciąż nigdzie nie było.

Wieczorem Ona wyciągnęła z lodówki kawał kurczaka i go ugotowała. Ach, jak pachniało! Wszystkie biegałyśmy od kuchni do pokoju, wołając, że to już, już! ale ona dopiero po długim czasie wyciągnęła kurczaka z garnka i zaczęła dzielić na kawałeczki. Mech próbowała Jej wyrwać kurczaka z ręki, Reszka miauczała jak wariatka, nawet Sonia wyszła z domku. One trzy dostały kurczaka do miseczek. A mnie zawołała do siebie i dawała z ręki. Powiedzieli, że to dlatego, że dzisiaj jestem najważniejsza. Nieważne. Lubię tak jeść. To się nazywa SMAKOŁYK. Szybko chwytam wtedy, chap! i połykam, a Ona w ręce ma już przygotowany nowy kawałek. To wspaniałe. Tego kurczaka było bardzo dużo, cudownie dużo, tak dużo, że miałam już dość i resztę też trzeba było dać do miseczki. W nagrodę posiedziałam przy Niej na fotelu i pozwoliłam głaskać się pod brodą. Potem się dokładnie umyłam i ułożyłam na wersalce. Znowu mnie głaskali. Czasami wieczorem wyczesują mi futro, czego nie lubię, ale we środę tego nie zrobili. Po wieczornym głaskaniu Oni idą spać do siebie, a cała reszta mieszkania jest dla nas. Wtedy też tak było.

Patrzyłam na resztki kurczaka i pomyślałam, że może trochę zostanie nawet do jutra. To był miły dzień, jak zwykle. Tylko z tymi URODZINAMI nie rozumiem, o co chodziło? Że kurczaka było więcej?

(18. 11. 2009)

Ohydku kochany…

2010-04-07T06:03:00.001+02:00

...czyli Mechatek Kotem Tygodnia

Rano, jak się wdarłam do sypialni, Pańcio Kochany powiedział, że będę miała nowe imię i że od dzisiaj będzie mnie, Mechatka, tak wołał. I zaczął mnie wołać Ohydek, Ohydek, aż do niego przyszłam, a wtedy powiedział do Pani: Widzisz, reaguje. A Pani powiedziała: To nie jest żaden Ohydek, tylko najwyżej Ohydek Kochany i Śliczny. I jeszcze Pani kazała Pańciu Kochanemu mnie pogłaskać i Pańcio powiedział: No dobra, i mnie raz pogłaskał. A dzisiaj powiedział: Jakby się tego kota nie znało, to ze zdjęcia wychodzi, że to taki ładny kotek w ślicznym wianuszku.

I odkąd jestem (ja! Mechatek!) Kotem Tygodnia to Pani już nie krzyczy na mnie: Mechat! Idź sobie!, kiedy włażę na kolana i udeptuję, bo ja bardzo lubię udeptywać i mogę to robić całymi godzinami i Pańcio Kochany mówi, że ja to robię bez wdzięku i mechanicznie czyli zgodnie z imieniem.

I Pani codziennie mnie bierze na ręce i głaszcze i przytula i mówi: Mechatku, ty mniej śmierdzisz, a ja mówię: Chchchrrrr…. Chchchrrrr…. A przedtem tak nie było, bo pani się szybko zniechęcała i mnie zrzucała z kolan, bo ja jestem namolna i nachalna i chciałam cały czas. A teraz mamy taki… kompromis, tak Pani powiedziała. Ja siedzę grzeczniej i staram się nie udeptywać cały czas, a pani wytrzymuje dłużej i mówi: Mój paskudku śliczny.

Bardzo się cieszę, że zostałam Kotem Tygodnia.

ps. Pani mówi, że ja się bardzo ładnie cieszę, bo tak się wyginam.

(16. 11. 2009)

Co Pani powiedziała

2010-04-07T05:59:00.001+02:00

... czyli Mechatek ma dużo do przemyślenia...

Wygrzewam się dziś przy kaloryferze i cały czas myślę o tym, co Pani wczoraj powiedziała. Pani wczoraj powiedziała, że jestem bardzo grzeczna w samochodzie i wszystkim się ciekawię, zobacz! Wcale nie jest zestresowana... Mógłby z niej być fajny kot na spacery, bardzo ładnie na smyczce chodzi. Do Pańcia Kochanego tak powiedziała..

A Pańcio Kochany powiedział: jestem pod wrażeniem Mechatka dzisiaj, wcale nie dziczy i nie wyje, jak ostatnio, naprawdę grzeczna, zachowanie kota wzbudziło mój szacunek. Pani powiedziała jeszcze: Mechatku, drobinko moja kochana, paskudku mój ty…

Powiedziała jeszcze, że to dobrze, że wszystko dobrze, że ząbków nie trzeba usuwać, no pokaż Mechaniu panu doktorowi, ten najgorszy stan zapalny zniknął. I powiedziała: dziś wielki dzień, Mechatek się umył, no chodź, Mechatku, zobacz, jak się umyjesz, to można cię przytulić, wcale nie śmierdzi dzisiaj, no chodź na kolanka, leż sobie spokojnie, nie Mechatku, nie trzeba aż tak udeptywać, ojejku jejku, zobacz, jak się kot cieszy, chyba kot w szoku, bo tyle głaskania i przytulania naraz. No piękna nie jest, ale ma swoje zalety, taka przylepna i ufna, tak Mechatku? Szkoda, że Niuta nie jest taka chętna. Zobacz, jak słodko leży na kolanach, i tutaj też podrapiemy, tak Mechatku? powiedziała do Pańcia Kochanego. A Pańcio Kochany powiedział: i jest przecież bardzo sprytna.

A ja przez całą drogę i potem w domu mówiłam: chchchrrrrr chchchrrrrr*. A Pańcio Kochany zapytał: co ona tak charczy? próbuje mruczeć? A Pani powiedziała: mruczy, jak umie. Chchchrrrr :)

Muszę to wszystko, co Pani powiedziała i co Pańcio Kochany powiedział, zapamiętać i ogarnąć.

*jak wspominałam, Mech nie wymawia „m”. Więc nie mruczy „mmmrrr”.

(12. 11. 2009)

Niniejszym przedstawiam...

2010-04-07T05:55:00.001+02:00

BEZSPRZECZNE DOWODY NA BYCIE PASKUDKIEM PRZEZ MECHATKA:
1) Dowód z wielkości: Mech jest kotem nienaturalnie małym, w wieku lat pięciu mającym wagę i rozmiar dorastającego kociaka; fot. 1, 2, 4, 10.
2) Dowód z postawy: Mech jest kotem rachitycznym i pokracznym, dziwacznie się wygina, chodzi i siada podkurczona, porusza się ruchem charakterystycznym dla Golluma; fot. 1, 2, 3, 4, 8, widoczne też na filmie „Dziewczęta i lusterko”.
3) Dowód z łapek: Mech ma krzywe, chuderlawe łapki tylne i przednie; fot. 1, 2, 4, 10.
4) Dowód z oczu: Mech rzadko otwiera oczy, zawsze ma przymrużone, a jak już otworzy, jej spojrzenie jest mętne i przymulone, ma rzęsy powyginane każda w inną stronę; fot. 3, 6, 7, 8.
5) Dowód z zeza: Mech ma zbieżnego zeza; fot. 5.
6) Dowód z higieny: Mech rzadko się myje, muszą jej pomagać w tym Reszka i Sonia, gdyż inaczej zaśmierdłaby już całkiem; fot. 9 oraz zdjęcia w galerii, dokumentujące mycie przez Sonię.
7) Dowód z futerka: Mech ma zmierzwione, nieuczesane, rozczochrane futerko; fot. 3, 7.
8) Dowód z charakteru: Mech jest nachalna, namolna, upierdliwa, natrętna, uparta jak muł, zawiesza się co kilkanaście minut i tępo wpatruje w przestrzeń, niewyuczalna, żarłoczna, , nie odróżnia ludzi swoich od obcych i jest zupełnie bezkrytyczna wobec swoich zachowań*.
9) Dowód z Reszki: nawet Reszka uważa, że Mech jest niewychowana; fot.
10 *Komentarz Mechatka: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

(10. 11. 2009)

Mysz wodna

2010-04-07T05:52:00.001+02:00

czyli: jak się Reszka bawiła

Bawiłam się. Akurat białą. U nas myszki bierze się z koszyka z myszkami, a następnie: chwyta w zęby, chwyta jedną łapką, podrzuca do góry, skacze za nią, chwyta się drugą łapką, podrzuca, biegnie za nią przez fotel, przez stół, pod żółty kocyk, wydobywa spod kocyka, do Mojej pani, Moja Pani rzuca, i przez stół i na szafkę i znów skok! I zaczepić o pazur i podrzucić sobie! Uwielbiam polowania na myszki! Mam różową, czerwoną, białą małą, białą dużą, czarną i zieloną, ach...

Pan siedział w fotelu, nagle popatrzył na wodopój (ten ozdobny, z którego woda jest najlepsza), znowu popatrzył, zmarszczył się, wstał i nachylił nad wodopojem.

Zawołał Moją Panią:

- Ela, a co to za zwłoki pływają w tej wodzie?!

Pani przyleciała, też się zmarszczyła i mówi:

- Myszka. Biała. No to musiała się Reszka nieźle bawić.

Pewnie. Innym też dostarczyłam rozrywki. Wszyscy się zlecieli! New chciała ją wydobyć samodzielnie, bo tylko ona z nas czterech nie boi się wody, ale nie umiała. Jak nie umie, to niech nie podchodzi, odgoniłam ją. Mech jak to Mech, cały czas charczała i plątała pod nogami. Sonia wszystko przespała. A Moja Pani odważnie włożyła rękę do wodopoju, wyciągnęła myszkę i dała na kaloryfer.

A mnie pochwaliła:

- Pięknie się, Reszku, bawiłaś!

(29. 10. 2009)

Co powiedział Pan Doktor

2010-04-07T05:48:00.002+02:00

... czyli rzecz o urodzie.

Osoby dramatu:

Pani

Pańcio Kochany

Mechatek

Obcy ludzie

Para z psem

Pan Doktor Wątroba

SCENA I

Pani dopada uciekającego między meblami i wyjącego kota Mechatka, ubiera w smycz i wynosi z mieszkania, Pańcio Kochany trzymając się za głowę, zamyka drzwi na klucz, schodzą do samochodu.

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!*

Pańcio Kochany: A ona jeszcze z tą rują, będzie tak wyła cały czas?

Pani: Mechatku, no weź, weź pazurki z mojej szyi, no weź, auuu! Kurczę, wczepiła się strasznie, poczekaj chwilę… (odczepia łapkę kota z szyi, kot wczepia się w ramię, odczepia łapkę z ramienia, kot wczepia się w przedramię)

Pańcio Kochany: Trzeba to będzie odkazić. Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

Pani: Zaraz sąsiedzi zaczną wyglądać. Mam nadzieję, że nie będzie kolejki, bo nam jeszcze w poczekalni obciachu narobi z tą rują.

SCENA II

Pani: Poczekajmy na zewnątrz. Poczekalnia pełna. No, Mechatku, weź pazurki, chodź na ziemię. Auuu!!! No tu sobie stań.

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

Pani: Zobacz, jaka ona mała…

Pańcio Kochany: Wątroba pomyśli, że ją głodzimy, albo co.

Pani: No, obciach jechać z takim kotem. Wiesz, jak się jedzie z Niutą, to wszyscy, a jaki piękny kotek, a co to za rasa, Reszka i Sonia też ładne, a z Mechatkiem… Obciach. A teraz jeszcze te zęby… Nie, Mechatku, tam nie idziemy, czekamy tutaj. Zobacz, listek. Pachnie? Mech, Mech, no chodź!

Pańcio Kochany: Wychodzą z tym wodołazem.

Pani: Chodź Mechatku na ręce. (podnosi kota z ziemi, odwraca się tyłem, żeby ludzie nie widzieli)Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

Obcy ludzie: O jaki malutki kotek!

SCENA III

Pańcio Kochany: Dobra, wejdźmy do środka, zimno jest, tam jeszcze tylko ta para z yorkiem. Mniejszy chyba od Mechatka. (wchodzą do poczekalni)

Para z psem: O jaki kotek! Jakiś mały…W jakim wieku?

Pani: Pięć lat, ale to taka znajdka uliczna i bardzo chorowała, jak ją wzięłam do domu.

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!! (wypina pupę w stronę pary z psem, wygina się, łapki stają się jeszcze bardziej krzywe niż zazwyczaj)

Para z psem (wyraźnie skrępowani): Ojej, jak się łasi!

Pani: Chodź tu Mechatku. Nie zaczepiaj ludzi. Szukasz nowego domu?

Para z psem patrzy na siebie, blednie i więcej się nie odzywa.

SCENA IV

Pańcio Kochany: Teraz nasza kolej.

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

Pan Doktor Wątroba: Witam, dobry wieczór.

Pani: Dobry wieczór, panie doktorze, to znowu my z naszym czwartym zwierzakiem. Zapewniamy, że to już nasz ostatni kot.

Pan Doktor Wątroba: A jak z tamtymi dwiema? (Pani i Pańcio Kochany opowiadają, jak się ma Reszka i Sonia)

Pan Doktor Wątroba: A co tutaj się dzieje?

Pani: Zęby jej wyszły.

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

Pan Doktor Wątroba: Jak ma na imię? (ważenie**, oglądanie dziąseł, wąchanie jak pachnie z pyszczka, sprawdzanie czy jest kamień nazębny, macanie brzuszka)

Pani (zawstydzona, czując się zobowiązana do wytłumaczenia, dlaczego Mechatek jest taka pokraczna, mała i wyje): Wie pan, ona jest taka drobna, bo była bardzo chora i niedożywiona, jak ją zabraliśmy z ulicy no i wyrosła taka mała… No, a teraz ma jeszcze ruję…

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!! (wczepia się pazurami w rękę doktora, przywiera do niego, ociera się, zagląda w oczy, wygina i wypina pupę)

Pańcio Kochany: No wstyd trochę z takim kotem wyjść do ludzi.

Pan Doktor Wątroba: (zakłopotany) No tak… Jest…. Hm…. Zgrabna…

(odczepia kota od rękawa, siada przy stoliku, wypełnia w komputerze kartę).

Pan Doktor Wątroba: Tu ma pani antybiotyk. Trzeba podawać raz dziennie, damy 7 tabletek i zobaczymy po tygodniu***. Powinien jej przejść ten stan zapalny, a jeśli nie, to pomyślimy co dalej. Czasem konieczna jest ekstrakcja.

Pani: Dobrze, że u niej nie ma problemu z podawaniem tabletek. Panie doktorze… To było bardzo miłe, co pan powiedział o Mechatku.

Pan Doktor Wątroba (patrząc na Mechatka): NO TAKA BRZYDKA TO AŻ NIE JEST.

Pańcio Kochany: chichocze pod nosem.

Mechatek: iiiiiUŁŁŁŁ!!!! iiiiiUŁŁŁŁ!!!!

Przypisy:

* Mechatek nie umie normalnie miauczeć. Nie wymawia „m” w miau. Starałam się najdokładniej oddać dźwięk jakim jest jej miauczenie.

** 2,55 kg….

*** Powodem wizyty Mechatka u weterynarza było intensywne zaczerwienienie dziąseł i odsłonięcie szyjki zębowej w kilku ząbkach. Wyraźny stan zapalny. Ma paradontozę. Przez tydzień będzie dostawać antybiotyk, a potem do kontroli. Na szczęście nie boli jej chyba bardzo, bo je normalnie. A jeśli konieczne będzie usunięcie ząbków? Mechatek dopnie swego: będzie dostawać tylko mokrą karmę…. **** na zdjęciu: Mechatek w swojej krasie

(15. 10. 2009)

xxx

2010-04-07T05:42:00.003+02:00

x x x

biegły w sztuce istnienia
jest kim jest i niczym więcej
najdoskonalszy mistrz zen mój kot

między wiecznością a miską mleka
z wdziękiem jakiego nie widziałam u żadnej kobiety
celebruje codzienność

uważnie śledzi lot owada
uważnie myje futerko
uważnie ociera się o książki
uważnie stroszy wąsy
uważnie zabija

w oczach ma wszechświat

uczę się od niego doskonałości

19 lipca’ 2001

(11. 10. 2009)

Reszulka - bidulka

2010-04-07T05:35:00.001+02:00

Panika narastała odkąd jasne się stało, że Sonia i Reszka muszą trafić do weterynarza. Sonia NIGDY nie używa pazurów - Reszka... zawsze? Zawsze, jak się boi i zawsze, kiedy jest niezadowolona. I bez zrozumiałego dla kogokolwiek poza nią powodu też.

Jak ją tam zawieźć? Jak ubrać smycz? Co będzie, jeśli trzeba będzie dawać zastrzyki? Niewykonalne. Przy charakterze Reszki, kota - potencjalnego mordercy w histerii, po prostu niewykonalne. Doktor Wątroba, doświadczony weterynarz, stwierdził jednak, że i na tego kota znajdziemy sposób, żeby w spokoju pobrać krew do badań. Na wszelki wypadek, gdyby wypluła, dał aż trzy tabletki uspokajającej promazyny i kazał podać godzinę przed wizytą...

Istotnie, wypluła. Drugą udało się wepchnąć dość pokojowo. Schody zaczęły się po godzinie, kiedy promazyna zaczęła działać. Reszka nietomna: zatacza się, na oczy zachodzi trzecia powieka, źrenice uciekają. Ja w histerii, bo nie wiem, czy to normalne, czy kotu coś się dzieje, czy kotu coś się stanie, nie, to nienormalne, rany boskie jedźmy już, bo jeszcze coś się jej stanie po tej promazynie! Kot przelewa się przez ręce, zakładam jej smycz i jak mnie nie dziabnie! Może mnie nie poznała, kiedy wszystko się zamazywało i kołysało? Taka otumaniona, niezborna, ale drapie do krwi, pędzę do łazienki, żeby rany pod wodę włożyć, Reszka w tym czasie wpełza do wersalki, wyciągamy bezwładnego kota z wersalki...

Smycz ubrana tylko częściowo, w samochodzie zakładam jeszcze stare robocze rękawice, gdyby coś jej odbiło. Kot wala się bezwładnie na kolanach, wyje przerażony całą drogę, uspokajające szepty nie pomagają, nie wiem nawet, czy wie, że ja to ja, jej pani... Nie da się jej nawet wygolić łapki. Promazyna nie wystarczyła. Reszka i w tym stanie jest niebezpieczna. Doktor spasował, kiedy okazało się, że nie pomaga nawet założenie jej na głowę ręcznika, żeby nie widziała, co jej robi. Więc co? Narkoza.

Pytam: "Czy to nie za dużo leków naraz? Czy nic się jej nie stanie? Panie doktorze, ten kot jest najważniejszy na świecie!". Mówi, że da natychmiast antidotum, jakby co, opisuje, jak się będzie wybudzała, ile to będzie trwało. OK. Kot w ręczniku na głowie. Ja w rekawicach - też mi słabo, doktor robi zastrzyk... I dopiero w tej narkozie udało się jej pobrać krew. Podaje antidotum.

Po 10 minutach Reszka wraca do stanu otumanienia samą promazyną. Cała bezwładna, ale strzyże uszami, gdy doktor wykonuje jakiś ruch. "Czemu ona tak okropnie miałczy?" - pyta Marek. "Bo się okropnie boi". Płaczę i głaszczę w rytm jej wycia: "Reszku, Reszku, nic się nie bój, to ja, wszystko będzie dobrze..." W domu nie chciała leżeć w koszyku, w domku ani nawet na żółtym kocyku. Unieruchomiła mnie na długo, bo gdziekolwiek się przemieściłam, kot pełzł w moją stronę. Bez kontroli, na uginających się łapach, przewalając się raz po raz, z rozbieganymi oczami. Byle na kolana, do pani, chociaż prawie nie może i pewnie niewiele widzi...

Reszku, mój Reszku... No leż, leż spokojnie, już dobrze. Nic złego się nie dzieje, pan doktor powiedział, że mogą być wymioty. Leż sobie, no leż... Jutro wyniki badań. Boję się, że będzie chora i trzeba będzie jej podawać zastrzyki. To jest niewykonalne. Pani w laboratorium nas poznała, bo kilka dni temu przynieśliśmy próbówki z krwią Soni. Sonia ma nadczynność tarczycy - to się, na szczęście, leczy tabletkami. Zresztą i zastrzyki zniosłaby ze swoim soninym spokojem. Reszce nie da się podawać zastrzyków.

(6. 10. 2009)

Udomowiny

2010-04-07T05:23:00.003+02:00

Dziś są 11 udomowiny Reszki. Zabrałam ją z bielskiego schroniska 11 lat temu. Była maleńkim mieszczącym się w dłoni kociakiem. Miała nie przeżyć, pracownicy schroniska ostrzegali, odradzając adopcję: za mała, za chora, pokiereszowana. Do schroniska trafiła przerzucona przez ogrodzenie na beton... Nic nie wiedziałam o kotach, bo od zawsze marzyłam o psie... Uczyłyśmy się więc od siebie nawzajem: jak się bawić, jak podawać jedzenie, jak znosić kocie humory. Była od początku pełna sprzeczności: fundując zachwyt i czułość na przemian z histerią i agresją, ni stąd ni zowąd gryząc i drapiąc, bez wyraźnej przyczyny. Być może u kotów dzieciństwo też ma znaczenie...

Bo została taka niezrównoważona - kochana i rozmruczana, a równocześnie nieprzewidywalna; nie wiadomo, kiedy dopadnie ją jej koci świr. Mieszają się jej granice międzygatunkowe: nie odróżnia kota od człowieka, nawet z rują przychodzi do mnie. Przez kilka pierwszych lat na rękach wciąż nosiłam sznyty po jej pazurach. Spełniła wszystkie najgorsze stereotypy o kotach. Najlepsze też. Jest kotem jednego człowieka. Moim i tylko moim. Nie przywiązuje się do miejsca, mamy wszak wiele mieszkań za sobą, ważne tylko, abym ja była. Śpi wtulona w szyję. I wydaje się, że rozumie wszystko.

(14. 09. 2009)